EDİTÖRDEN
Anasayfa / SÖYLEŞİLER / Artem Babulin

Artem Babulin

Müzik Ekspres’te yine rotamızı, sınırların yerini seslerin aldığı bir evrene çeviriyoruz ve yine özel bir müzisyenin dünyasının kapılarını aralıyoruz. Artem Babulin konuğumuz ki kendisi Rusya kökenli, şu anda İstanbul’da yaşayan FOGASHUGA’nın şarkı yazarı, vokalisti ve prodüktörü.

Moskova doğumlu  Babulin, 2011’den bu yana sürdürdüğü FOGASHUGA projesi kapsamında şarkılarını yazıyor, seslendiriyor ve prodüksiyonunu üstleniyor. Pandemi ve ardından başlayan savaş nedeniyle ABD’deki müzik çalışmalarını ve turne planlarını yarıda bırakmak zorunda kalan sanatçı, yeni bir başlangıç için İstanbul’u seçiyor ve şehrin kültürel çeşitliliği ve doğu enstrümanlarına duyduğu ilgi, müzikal arayışında da yeni bir kapı açıyor.

Bu yıl  yayınladıkları “Are You Listening” ile müzikal dünyasını dinleyicilerle buluşturmaya devam eden FOGASHUGA, İstanbul’da tamamlanan “Prisoner” ve “We Take The Night” gibi önceki çalışmalarıyla da bu arayışın farklı duraklarını ortaya koyuyor. Rus ve Türk müzisyenlerden oluşan canlı kadrosuyla sahne çalışmalarına da ağırlık veren grup çeşitli sahnelerde de dinleyiciyle buluşarak Türkiye’deki konser yolculuğuna yeni adımlar da ekliyor ve de eklemeye devam edecek.

Farklı coğrafyaların seslerini modern bir müzikal anlayışla buluşturan Artem Babulin ile müziğe uzanan yolculuğunu, İstanbul’da yeniden şekillenen üretim sürecini, FOGASHUGA’nın bugüne uzanan hikâyesini ve gelecek planlarını konuştuk. Şimdi sözü kendisine bırakıyor ve bu özgün müzik evreninin kapılarını birlikte aralıyoruz.

Kadri Karahan / Editörün Notu

 

 

İnstagram

Youtube

 

 

Sevgili Artem; Rusya kökenli, şu anda İstanbul’da yaşayan ve FOGASHUGA’nın şarkı yazarı, vokalisti ve prodüktörü bir müzisyen olarak seni ve grubunu tanımak istiyorum. Ama dünden bugüne yol almamız gerekirse müzikle ilk tanışman, ilk yolculuğun her zaman en merak ettiğim soru oluyor bir müzisyen de ki ilk yıllara dönecek olursak orada neredeyiz, nasıl bir başlangıç halindeyiz? Müzikle nasıl tanışıyoruz?

Beni müzikle babam tanıştırdı. Gençliğinde, askerlik yaparken kendi rock grubu varmış. Beni Batı müziğiyle tanıştırdı ve ben gerçekten bu müzikle büyüdüm. Beş yaşlarındayken Running Wild’ın Under Jolly Roger’ını, Judas Priest’i ve daha pek çok şeyi çok seviyordum.

Kendimi hatırladığım dört beş yaşlarından beri müziği tutkuyla dinliyordum. Oyuncak gitarlarım vardı. Babam B.C. Rich gitarıyla Judas Priest’ten ya da eski klasiklerden bir şeyler çalarken evdeki karaokeye sürekli agresif bir şekilde şarkı söylemeye çalışıyordum. Seksenlerin ve doksanların müziğiyle büyüdüm, gerçi dinlediklerimin bir kısmı daha da eskiydi.

Gitara başlamamda Ritchie Blackmore’un büyük payı var. Deep Purple’ı seviyordum ama Rainbow bana daha da yakındı. Klasik müziği hep çok sevdim: Dağ Kralının Salonunda, Paganini. Rainbow’un Hall of the Mountain King’i var ve Blackmore’un bu yorumu beni çok etkiledi. Ben de gitar çalmayı öğrenmek istediğimi anladım. Bir de Accept’in, Für Elise temasını kullandığı Metal Heart vardı. Daha sonra bunların hepsini çalmayı öğrenmeye çalıştım.

Grip Inc.’i çok seviyordum; özellikle ağır müzikle ilginç Doğu esintili soloları birleştirmelerini. Sodom’u da seviyordum. Sonra folk müziğe, özellikle Finntroll, Korpiklaani, In Extremo ve benzeri projelere çok sardım. Ağır müziğin folk yorumları hep hoşuma gitmiştir.

Ve tabii bir noktada Rammstein hayatıma girdi. Konser videoları izlemeyi ve kasetleri tekrar tekrar dinlemeyi hep severdim ama Live aus Berlin çocukken beni tamamen çarptı. Sadece endüstriyel müzik olduğu için değil. Bütün olarak etkiledi. O yaşta bile ses kalitesindeki, grubun nasıl tınladığındaki farkı duyuyordum. Gösterinin kendisi de inanılmaz bir iz bıraktı.

2004 yılında Moskova’da Rammstein’ın kapalı bir konserine gittim. Grupla bağlantıları olan birkaç dost şirketin özel etkinliğiydi. On yaşındaydım. Babam beni daha önce de konserlere, örneğin Aria’ya götürmüştü ama burada ilk kez bambaşka bir şey hissettim.

Sahnenin tam önündeydim. Konser başladı, dumanın içinden gözünden lazer ışını çıkan Till Lindemann belirdi ve sahnede alev aldı. Yanan palto, alev makineleri, kışkırtıcı sahne numaraları: benim hafızamda kendilerini hiç tutmadılar. Diğer müzisyenler de o kadar yerli yerindeydi ki müzik fiziksel olarak etrafımı sardı sanki. His olarak neredeyse panik atağa benziyordu. Bir konserin bu kadar elle tutulur olabileceğini hiç düşünmemiştim. Gösteri resmen aklımı başımdan aldı.

Konserden sonra üyelerle konuşma, hatta birlikte yemek yeme şansım oldu. O zamandan kalan çocukluk fotoğraflarım ve imzalar var. Çok samimi bir atmosferdi, çünkü dost çevresi için yapılan bir konserdi. Sanırım hayatımdaki en güçlü deneyimlerden biriydi.

Bir süre sonra benzer şekilde HIM’in özel bir konserine de gittim. Müzikleri ve Ville Valo beni çok etkiledi. Sonrasında sürekli yeni gruplar ve türler keşfettim. Marilyn Manson’ı, özellikle The Golden Age of Grotesque’i çok seviyordum. W.A.S.P., U.D.O., Megadeth ve pek çok başka grubun da hayatımda büyük yeri vardı.

Genellikle albümleri baştan sona dinliyordum. CD çalarımı açar, kulaklıkları takar, ışığı kapatır, uzanır ve sevdiğim ya da yeni keşfettiğim bir grubun her yeni albümüne dalardım. Ama önüme gelen her şeyi dinlemiyordum. Çok popüler bazı gruplar bile bende hiçbir karşılık bulmuyordu. Kimseyi kötülemek istemiyorum: sadece seslerinde aradığım şeyi, bir tür samimiyeti ya da enerjiyi hissetmiyordum. Kendime ait, oldukça belirli bir müzik çevrem vardı ve bunların çoğu eski gruplardı.

On iki saat boyunca sadece gitarla oturup bir şeyler çalışabildiğim dönemler oldu. Nota okumayı hiç öğrenmedim, ilgimi çekmiyordu. Enstrümanı elime alıp onunla nasıl müzik yaratabileceğimi anlamak hoşuma gidiyordu. Davulu, bas gitarı, kemanı, klavyeleri de böyle keşfettim. Hepsini gerçekten iyi çalmayı öğrendiğimi söyleyemem. Daha çok kendi müziğimde nasıl kullanabileceğimi anlayacak seviyeye geliyordum. Bir yandan bilgisayarla ve elime geçen her şeyle deneyler yapıyordum.

Daha sonra Soilwork, Children of Bodom ve daha modern ağır müziği keşfettim. Sınıf arkadaşlarımla konserlere gidiyorduk, çok güzel zamanlardı. Kendi ağır müziğimi yapmak ilgimi çekmeye başladı. Hatta bir arkadaşımla, böyle enstrümanların varlığını henüz bilmediğim bir zamanda sekiz telliye benzeyen deneysel bir gitar yaptık. Denemeyi hep sevdim.

Sonra kendi melodik death metal’imi yazdım, kadrolar değişti, sekiz, yedi ve altı telli gitarlar için malzeme ürettim, scream vokale başladım. Bir noktada ağır müziği fazlasıyla çalıp tüketmiş gibi hissettim. Alışılmış gitar tınısından yoruldum, her şeyi aynı şekilde ifade etmek sıkıcı gelmeye başladı.

Başka çözümlere dikkat etmeye başladım. Örneğin Thirty Seconds to Mars’ın ilk albümü: tamamen hayran kaldığımı söyleyemem, birçok şey oldukça sıradan geliyordu ama bu da arayışın bir parçasıydı. Richard Kruspe’nin Emigrate ile yaptıklarını seviyordum. Synthesizer kullanılan şarkılar giderek daha çok ilgimi çekiyordu ve bu sesin ne olduğunu anlamaya başladım.

Önce VST’lerle çalışmayı denedim ama beni tatmin edecek bir demo bile yapamıyordum. Benim elimde cansız tınlıyor, istediğim şeyi açığa çıkarmama izin vermiyordu. Moskova’daki, aralarında orkestra çevresinden insanların da bulunduğu arkadaşlarım aracılığıyla sonunda Osinsky’nin stüdyosuna ulaştım ve bambaşka bir kaliteli ses dünyasına daldım.

Vokal kaydında da benzer bir şey oldu. Denediğim dinamik ve kondenser mikrofonlarla kendimi tanıdığım bir sonuç elde edemiyordum. Sonra kendime bir ribbon mikrofon buldum ve birden söylediğim pek çok şey çalışmaya başladı. Bunu çok keskin hissediyorum: benim için ne çalışıyor, ne çalışmıyor. Kendi müzik yapma biçimim böyle yavaş yavaş oluştu.

 

 

Amerika, Pandemi ve Bozulan Planlar

Hayatınızın bir dönemi Amerika’ya yolunuzun düştüğünü öğreniyorum; oradaki müzik çalışmalarınız kendini göstermeye başlarken önce pandemi sonra da savaş mağduriyeti yaşıyorsunuz. O sürecin üzerinizde etkisi nasıl; eğer her şey yolunda gitmiş olsaydı bugün neler olurdu? Biraz da o hikayeyi dinleyelim; neden Amerika ve orada tam olarak neler oldu, sizi bir müzisyen olarak ne kadar mutlu etti, neler kattı o deneyim?

Amerika’yı hep çok sevdim. Kendimi Rusya’yla pek özdeşleştirmedim. Rusya’dan nefret ettiğim için değil: orada çok güzel şeyler var ve Rus insanları inanılmaz yetenekli. Ama büyük yaratıcı endüstrilerin işleyişi bana hiç yakın değildi.

Rus prodüktörlerle, aranjörlerle, sinemada çalışanlar da dahil ses mühendisleriyle konuşuyordum ve sürekli aynı düşünceyi duyuyordum: pek çok şey Batı’dan kopyalanıyor. Benim de büyük endüstrilerde sanki kendilerine ait bir şey yaratmaya çalışmıyorlarmış gibi bir hissim vardı. Her insan ya da bütün bağımsız sanatçılar adına konuşmuyorum. Büyük endüstrilerden ve kişisel olarak karşılaştığım şeylerden söz ediyorum.

Rusya’daki Universal Music, Sony Music ve Batılı isimleri taşıyan başka şirketlere başvurmayı denedim. İngilizce müzikle çalışmadıklarını söylediler. Benim kafamda şöyleydi: işte Universal Music, onlarla anlaşırsan uluslararası bir şirketin sanatçısı olursun. Pratikte ise yerel birimin kendi pazarı ve formatı için çalıştığını, benim müziğimle ne yapacaklarını bilmediklerini anlatıyorlardı. Benim algımda bu, belirli bir bölgeye yönelik ticari, kabaca bira eşliğinde tüketilecek türden bir müzikti. Orada nereye ilerleyebileceğimi anlamıyordum.

Amerika ise Amerikan ve genel olarak Batı filmleri, çizgi filmleri, daha sonra oyunlarıyla büyüdüğüm için yakındı. Özellikle seksenler ve doksanların sineması beni çok şekillendirdi. Hâlâ büyük hayranıyım.

Vize alıp Amerika’ya gidebildiğimde dünyanın içimdeki tasavvurla ne kadar örtüştüğüne şaşırdım. Rusya’da hep şöyle hissediyordum: sanki her şeyi doğru yapıyorum, normal yaşıyorum ama bir şey yanlış. Amerika’da birden dünyayı, benim duyguma göre olması gerektiği gibi gördüm. Görünüşe bakılırsa gerçekten sinema endüstrisinin bir ürünüyüm, iyi ki mi, ne yazık ki mi, bilmiyorum.

Los Angeles’a gittim, Amerikalı prodüktörlerle görüşmeye başladım, çevremde deneyimli insanları bir araya getirdim ve oldukça geniş bir şarkı repertuvarı hazırladım. Kadroda tanınmış gruplarla seyahat etmiş, ciddi deneyimi olan insanlar vardı. Amerika turnesini planladık ve tam o sırada pandemi patladı. Her şey suya düştü.

Zor bir dönemdi, hayatımda çok şey değişti. Bir müzayede evinde sanatla çalışmaya başladım ve Rus altmışlar kuşağı ressamlarının dünyasına çok derinden girdim. Bu dünya ilgimi çekiyordu. Çok sayıda sıra dışı insanla tanıştım, birçoğuyla hâlâ görüşüyorum.

Resmin, müziğin ve sinemanın birbirinden ne kadar ayrılamaz olduğunu özellikle orada hissettim. Aynı kültürel ortamın parçaları bunlar. Ressamların hikâyeleri, resmî çizginin dışındaki sanat, örneğin Buldozer Sergisi üzerinden kültürün başka bir yüzü açıldı benim için. Bana göre bu insanların Sovyetler Birliği’nde yaşadığı zorluklar, bugün olanlarla birçok açıdan yankılanıyor. O yüzden bu sanat benim gözümde eskimedi.

Sanat yalnızca görüntü ya da ses aktarmıyor. Onu yaratan kişiden ve yaşadıklarından bir parça taşıyor. O zaman duygu uyandırıyor, çünkü gerçek bir şeyden doğmuş oluyor. Rusça müzik dinlemeyi hiçbir zaman özellikle sevmedim ama bu, o kültürel çevrenin, ressamların, müzisyenlerin, Vysotsky’nin, daha sonra Tsoy’un muazzam önemini hissetmeme engel değil. Bu, kendi deneyimimin de ciddi bir parçası.

Pandemi gerilemeye başladığında Amerika planlarına döndüm. Bazı prodüktörlerle tatsız şeyler yaşandı: kandırılmaya çalışıldığımı hissettim. Rus prodüktörlerle de benzer şeyler olmuştu. Bu anlaşmazlıkların ayrıntılarını dışarı taşımak istemiyorum. Endüstri bu açıdan her yerde benziyor: müziğini teslim ediyorsun, sonrasında çok şey koşullara ve insanlara bağlı.

Sonunda o sırada Universal Music’le bağlantılı olduğunu düşündüğüm bir dağıtımcıyla çalışmaya başladım. Şimdi bu şirketin ayrıntılarına girmek istemiyorum. Sanki her şey nihayet yoluna giriyordu: bir miktar tanıtım başladı, proje yeniden gelişiyordu, daha çok şarkı vardı, Amerika turnesini yeniden ciddi ciddi planlıyorduk.

Ve tam o sırada Rusya’nın Ukrayna’ya karşı savaşı başladı. Bunu desteklemiyorum ve yaşananları korkunç buluyorum. Protestolara gittim, korkutucuydu. Aralarında devlet şirketlerinde çalışanların da olduğu çevremdeki bazı insanlarla yollarımı ayırdım.

Sonra dağıtımcımdan bir mesaj aldım: müziğim platformlardan kaldırılıyor, müzik hesaplarındaki param donduruluyordu, çünkü savaş nedeniyle Rus sanatçılarla çalışmayı bırakıyorlardı. Bana gelen mesaj buydu. Çok acıydı: hükümeti ve yaptıklarını desteklemiyordum ama diğer herkesle birlikte ben de nasibimi aldım.

Aynı dönemde çok yakın olduğum birkaç insanla da çok kötü ayrıldık. Ayrıntılarını konuşmak istemiyorum ama onları kendi hayatımda kaybettim. Bütün bunlar bir araya gelince beni resmen parçaladı. Elimde hiçbir şey kalmamış gibi oldum.

Amerika’ya gitme imkânım vardı ama artık orada ne yapacağımı bilmiyordum. İstanbul hakkında çok az şey biliyordum, fakat Arap müziğini ve Doğu enstrümanlarını uzun zamandır seviyordum. Yaklaşık 2012–2013’te Fas’a gitmiş, bir ud almış, farklı ülkelerde enstrümanları öğrenmeyi denemiştim.

Sonunda İstanbul’a gitmeye karar verdim. Yalnızca seferberlik yüzünden değil. Moskova’da daha fazla kalamıyordum. Yavaş yavaş ölüyormuşum gibi hissediyordum: ailem dışında duygusal olarak yakın olduğum neredeyse kimse kalmamıştı. Orada nasıl yaşanır, nasıl gelişilir, anlamıyordum, hâlâ da anlamıyorum. Üstelik yaşam koşullarım iyiydi, birçok kişi imrenirdi. Ama Moskova’da yaşamayı hiçbir zaman sevmedim. Bu benim kendi duygum, bunun için kimseyi suçlamıyorum.

Her şey başka türlü gitseydi ne olacağını bilmiyorum. Amerika turnesi bir plandı ve gerçekleşmemiş bir kariyeri kendime mal edemem. Ama bütün bu olaylardan sonra hem hayatı hem müziği başka bir yerde yeniden kurmak zorunda kaldım.

 

Türkiye’deki ilk dönem

 Ve sonraki durak Türkiye oluyor. Doğu enstrümanlarına olan ilginiz ve devamında İstanbul’un kültür ve sanat ortamı dikkatinizi çekti ve burada neler yapabileceğinize odaklandınız. Rus ve Türk müzisyenlerle bir araya gelmeleriniz devamında bir kadro üzerinde sizi birleştirdi. O ilk Türkiye günlerine yeniden dönelim, her şey nasıl başladı, bir müzisyen olarak henüz tanımadığın bir ülkede karşılaştığın zorluklar nelerdi?

İlk yıl gerçekten alışmaya çalıştım. Amerika’ya taşınmak ve müzik yapmak için biriktirdiğim parayla sadece yaşadım. Burada bir gitar aldım, yerleştim, arkadaşlar edindim, dışarı çıktım ve Rusya’daki hayattan dinlendim.

Garip bir birleşimdi: bir yandan başka bir yere gelmiş olmanın verdiği özgürlüğü ve mutluluğu uzun zamandır hissetmemiştim. Öte yandan uzun bir depresyon yaşıyordum. İlk yıl çok dolaştım, acı çektim ve neredeyse hiçbir şey yapmadım. Çok şeyi geride bırakmak zorunda kalmıştım.

Uyuşturucu kullanmıyordum ama barlara gidiyor, içiyor, insanlarla görüşüyor, burada nasıl yaşanacağını ve yaratıcı bir çevrenin nasıl bulunacağını anlamaya çalışıyordum. Çok zaman aldı. Aptalca, komik hatalar yaptım. Hiçbir şeyin nasıl organize edileceğini bilmiyordum: grup yok, bağlantı yok, burada nasıl sahne alınır, belirsiz.

Yavaş yavaş birlikte müzik yapabileceğim müzisyenler buldum. Burada yaşayan yerel ve Avrupalı müzisyen arkadaşlarımın ön grubu olarak kendi şarkılarımı çalmaya başladım. Polivoks’u getirdim, benzer düşünen insanlar çıktı karşıma. Şarkıların miksini yapmama ve onları tamamlamama yardımcı olan biriyle tanıştım.

Ekip halinde çalışmaya uğraşıyorum ama her süreci, gerçekten her hareketi kontrol ediyorum. Belki bu yüzden bazı insanların benimle çalışması zordur. Mastering için kayıtları Moskova’da Osinsky’nin stüdyosundaki arkadaşıma göndermeye devam ettim. Artık yanında olamıyordum, bu yüzden sonucu uzaktan takip ediyordum. Analog mastering böylece devam etti.

Zamanla burada işlerin nasıl yürüdüğünü anlamaya başladım. İstanbul bana biraz eski, güzel filmleri hatırlatıyor: bazen 2000’lerin Rusya’sını, bazen 1990’ların Amerika’sını. Burada her şey biraz farklı, benim için pek çok açıdan daha iyi. Sanki ilgi noktaları olan bir haritada, bir bilgisayar oyununun içindesin. Açıklamak zor ama şehre başka türlü bakabilmek için zihnimi değiştirmem gerekti.

Bunu başardığımda İstanbul’u daha da çok sevdim. Kimsenin sana ihtiyacı olmayan devasa bir şehir olmaktan çıktı. Açık ve çok yaratıcı insanlarla dolu bir yer oldu. Bazılarıyla tamamen tesadüfen, şaşırtıcı yerlerde, örneğin spor salonunda tanıştım.

Bir vokal öğretmeni buldum, sesimi yeniden toparlamaya, şarkıları kaydetmeye ve bitirmeye başladım. Burada yayımladıklarımın büyük bölümü çok eskiden başlamıştı. Nihayet bu malzemeyi bir araya getirip tamamlamak için zaman bulmuştum.

Zaten çok büyük bir fikir arşivim var, kabaca beş yüz kadar. Beş yüz bitmiş şarkı değil. Parçalar, fikirler, partiler yazıyorum, sonra bunları birleştirip ayrı besteler oluşturuyorum. İstanbul’da uzun süre bununla uğraştım.

 

 

Katmanlı sesin oluşması

Dünden bugüne ürettiğiniz eserlere bakacak olursak Fogashuga’nın sınırlara çok takılmadığını bu anlamda özgür bir şekilde inandığı müziği yaptığını görebiliyoruz. Fogashuga’nın müziğinde analog synthesizer’lar, katmanlı vokaller ve deneysel sesler önemli bir yer tutuyor. Bu katmanlı ve zaman zaman kaotik atmosferi oluştururken nasıl bir üretim süreci izliyorsunuz? Önce belirli bir duygu ya da fikirden mi yola çıkıyorsunuz, yoksa seslerle deney yaparken müziğin sizi başka yerlere götürmesine de izin veriyor musunuz?

Çok sık önce bir metin yazmaya çalışıyorum, akustik gitarı alıp bir şeyler aramaya başlıyorum. Sözleri yeniden yazıyor, gitar partisini değiştiriyor ve yavaş yavaş şarkının iskeletini oluşturuyorum. Her zaman değil ama pek çok şarkı tamamen akustik bir balad olarak başladı. Üstelik bu hâli çoğu zaman bütün aranjmanın içinde kaldı.

Oturup gitarla söylüyordum, sonra bunu belli bir tempoya yerleştiriyor ve diğer sesleri eklemeye başlıyordum. Doğal tempom sık sık 120 BPM civarında çıkıyordu, gerçi farklı olduğu da oluyordu. Taslak yerine asıl vokali kaydediyor, synthesizer’ları kaydediyor, sonra yeniden, sonra yine yeniden kaydediyordum. Birkaç gitar aranjmanı, solo, canlı bas, deneysel davullar ekliyordum. Sonra bir insan korosu kaydetmeye gidebiliyordum. Ve ardından synthesizer’ları bir kez daha kaydetmek.

Sözlerde benim için önemli olan sadece bir metin yazmak ve kafiye bulmak değil. Kelimelerin kendi başına belirli bir ritim vurmasını, müzikal tınlamasını seviyorum. Özellikle We Take the Night’ta ortaya çıkan sonucu seviyorum, gerçi her yerde bunu yapmaya çalıştım.

İlk şarkıları İngilizceyi neredeyse hiç bilmediğim zamanlarda yazdım. Sözlüklerle çok uzun süre uğraşmak zorunda kalıyordum, bu yüzden bazı metinler fazla edebî oluyordu. Bir de konular genellikle duygusal: iç mücadele, kendinle mücadele, depresyon, aşk, kendine ve yakınlarına inanmak.

Bunları özellikle metaforlara sardım ki herkesin kendi anlamını bulabileceği bir alan olsun. Bazı şarkılar hâlâ beni çok duygulandırabiliyor, çünkü gerçek bir duygusal kırılmanın içinden yazıldılar.

Kayıt hep çok uzun sürüyor. Çok fazla yeniden kayıt ve deney var. Bazen her şey kaydedilmiş oluyor ve tonaliteyi değiştirmem gerektiğini anlıyorum. Sadece pitch’i değiştirmek yerine daha doğal tınlasın diye yeniden stüdyoya gidip partileri baştan kaydediyordum. Belki bazen aptalcaydı. Öte yandan pitch’le deney yapmak da zaman zaman ilginç sonuçlar veriyordu.

Bazı stüdyo çözümlerini daha sonra konserde aynı biçimde gerçekleştirmek çok zor. Konser sesini, kompresyonu ve bütün unsurların etkileşimini hesaba katmak gerekiyor. Kompresyonla ve müziğin hissini nasıl değiştirdiğiyle de çok uğraştım.

Synthesizer’larda öncelikle Polivoks, ayrıca Moog, Korg ve aralarında eski Sovyet ses mühendislerinin de bulunduğu arkadaşlarım sayesinde ulaşabildiğim başka analog enstrümanlar var. O çevreden pek çok arkadaşım artık yetmiş yaşlarında.

Beni ilgilendiren, hafif kararsızlığı olan, olabildiğince canlı ve agresif analog sinyal. Kirini ve kendine ait karakterini korumak istiyorum. Polivoks benim için kelimenin tam anlamıyla canlı elektrik. Bas, perküsyon, distortion gitarın yerine ağır bir parti ya da çok yumuşak bir atmosfer olabiliyor.

Aynı partiyi birkaç kez kaydedip icraları üst üste koyuyorum. Gitarlarda olduğu gibi: parti aynı ama her tekrar biraz farklı. Hacim bu farklardan doğuyor. Çok sayıda analog synthesizer’la yaptığımız büyük bir stüdyo kaydında, henüz yayımlanmamış olanlar da dahil farklı şarkılar için çok büyük miktarda malzeme kaydettik.

İşlemede de çok katman var. Girişte hafif drive, lambalı satürasyon, kompresyon, bazen ardından canlılık ve parlaklık hissini geri getirmek için yeniden satürasyon. Hem donanım hem analog karakterli eklentiler kullanıyorum. Davullarda farklı zincirler, mekân ve genişlik için M/S işleme, master kanalında işleme olabiliyor. Değişmez tek bir reçete değil bu. Güç, gövde, hava, derinlik arıyorum; sinyalin düzleşmesine izin vermemeye çalışıyorum.

Her katman sesi biraz renklendiriyor. Aklımda lazanya imgesi var: yoğun, dolgun katmanlar ama derinliği ve dokusu da var. Benim için bu, sesin nasıl hissedilmesi gerektiğini anlatan bir imge; sadece düz bir dalga biçimi çizme hedefi değil.

Enstrümanlarda da aynı şey oluyor: çok sayıda analog synth, gitarlar, bazen on ikiye kadar çıkan çok sayıda mikrofonla kaydedilmiş bir kuyruklu piyano, etnik enstrümanlar. Her şey birbirine karışıyor, birbirini renklendiriyor. Bu parti selini kafamdaki şeye dönüştürmek çok emek istiyor.

Üstelik bazen amaç beklenenin tam tersi: bütün o kütleden minimalizm hissi yaratmak. Sanki sadece beat, bas ve ses varmış gibi.

Örneğin As You Can See. Tam da bu kadar minimalist duyulması gerektiği için benim gözümde en karmaşık aranjmanlardan biri. Çılgın sayıda kanal, karmaşık miks, katmanlar, send’ler, seslerin birleşmesi var. Perküsyonun önemli bir kısmı kick, trampet ve snap seslerine kadar Polivoks’la yapıldı. Olabildiğince kendime ait sesler elde etmek istiyordum.

Enstrümanları kendim kaydetmeye çalışıyorum ama bazen ne istediğimi profesyonelce çalan birine anlatmanın daha iyi olacağını anlıyorum. Örneğin pek çok yerde davulları kendim kaydettim. Fakat bazen daha canlı bir icra için çok basit bir partiyi bile iyi bir davulcuya çaldırdım.

Bir profesyonelden kapasitesinin yüzde otuzuyla çalmasını isteyebilirsiniz. Ve bu, benim için kapasitemin yüzde doksan beşini gerektiren aynı partiyi benim çalmamdan çok daha iyi tınlar. Bütün hayatı boyunca davul çalmış biri basit tom partilerini rahat ve serbest çalar. Ben de süreci yönetip kaydederim. Bazı şarkılarda bu gerçekten işe yaradı.

Etnik enstrümanlarda da benzer. Onları öğreniyor, ne istediğimi anlıyor, sonra bazen bu enstrümanları çalan arkadaşlarımı evime ya da stüdyoya çağırıp belirli bölümleri kaydediyordum. Analog synthesizer’larla ise çoğunlukla kendim çalışıyorum.

Bu yüzden beat’lerimde tek tek vuruşların gücü, atağı, tınısı, verdiği karşılık değişebiliyor. Sample da kullanıyorum: kendim yaptıklarımı ve ilginç yerlerde bulduklarımı. Ama hepsi diğer malzemeyle belirli bir biçimde harmanlanıyor.

Katmanlardan korkmuyorum. Tek başına neredeyse duyulmayan bir enstrüman bile genel renge katkı sağlayabilir. İdealim sanırım agresif ama kontrol altında bir kaos. Yoğun, ama biçimsiz bir distorsiyon yığınına dönüşmeyen bir ses.

Etnik geçişlere duyduğum sevgi, sanırım çocukken dinlediğim folk metal’le de ilgili. Bir gün Avrupa’ya gidip lavta ve başka geleneksel enstrümanlar çalan müzisyenlerle çalışmak, kendi tarzımda biraz daha etüt niteliğinde bir şey yapmak istiyorum. Bu da gelecekteki yaratıcı planlarımdan biri.

 

 

Prisoner ve müzikal dünyaların birleşmesi

 Geçtiğimiz yıl yayınladığınız “Prisoner”ı İstanbul’da tamamlayıp yayımladığın ilk şarkın olarak tanımlıyorsun. Son dönemde Doğu enstrümanlarına daha fazla yer verirken onları doğrudan etnik bir müzik anlayışıyla değil, modern ve Batılı bir sound’un içinde kullanmayı tercih ediyorsun. Bu iki farklı müzikal dünyayı bir araya getirmek sana neler kazandırıyor? Kendi müzikal kimliğini oluştururken bu karşıtlıklardan nasıl besleniyorsun?

“Prisoner”ı yazmaya çok uzun zaman önce, daha Los Angeles’tayken başladım. İlk başta tropical house unsurları olan ağır bir şey yapmak istiyordum. Sonuçta tropical house yaptığımı düşünmüyorum: o zaman kendim için öyle adlandırıyordum sadece.

İstanbul’dan önce bile şarkı için çok miktarda perküsyon kaydediyordum: tam-tamlar, büyük Asya tomları, bongolar, çubuklar, snap’ler, clap’ler ve başka davullar. Kemanlar ve analog synthesizer’lar da vardı. Şarkıyı çok uzun süre şekillendirdim.

İstanbul’da küçük bir yeniden başlangıç oldu. Birçok şeyi burada kaydedebildiğim enstrümanlarla tazeledim: ud, Hint sarangisi ve davullar. Bunlar şarkıda net duyuluyor. Elektronik kısmının tamamı, esas olarak Polivoks.

Burada thrash metal çalan insanlarla da tanıştım ve bir sürü ağır gitar kaydettik. Aranjmanın içinde duruyorlar; tek başlarına ayırt edilmeyebilirler ama belirli bir temel oluşturuyorlar. Bu hoşuma gidiyor.

Sözleri de İstanbul’a göre yeniden yazdım, çünkü kendimi metinde anlatılan şekilde hissetmeye başlamıştım. Başlangıçta şarkının adı Neon Maze, yani Neon Labirent’ti.

Sonra kalabalık sesleri eklemeye karar verdim. Arkadaşlarımı ve arkadaşlarımın arkadaşlarını eve topladım. Doğrudan oturma odamda farklı cümleler kaydettik. Bu kayıtların bir kısmını daha sonra başka şarkılarda da kullandım. Prisoner böyle bir stadyum haykırışıyla başlıyor: “I’m a prisoner.”

Benim için bu, hayatım boyunca bir şeyler yaptığım, geliştirdiğim ve sonunda çıkmaza girdiğim bir hikâye. Sadece her şeyin elimden alındığını söylemek istemiyorum. Kendim de pek çok şeyi fazla karmaşıklaştırdım, kendimi bu labirente getirdim.

İstanbul’daki ilk dönemimde gece hayatı yaşıyordum. Şehir benim için çok neonluydu: Kadıköy’deki bar tabelaları, gece sokakları. Kulüpleri bu arada hiçbir zaman özellikle sevmedim. Ama bütün o gece dünyası etrafımdaydı.

Başlangıçta kendimi kaybolmuş, tamamen yalnız, dilleri bilmediğim yabancı bir şehirde hissettim. İlk yıl dışarı çıkıyor ve sözleri yeniden yazmaya devam ediyordum. Los Angeles için düşünülmüş şarkı yavaş yavaş benimle ve İstanbul’la ilgili bir şarkıya dönüştü.

Ama onu sadece kendi biyografime hapsetmek istemiyorum. Kendim ve duygularım hakkında yazıyorum, fakat herkes kendi fikrinin, sevdiği işin, yarattığı şeyin tutsağı olabilir. Herkes bir şekilde kendi neon labirentinde bulunabiliyor.

Gece hayatını dans hissiyle ve burada bulduğum Doğu duygusuyla vurguladım ama eski fikirlerimi de korudum. Sesimi değiştirmekle, pitch’le, kalabalık seslerini üst üste koymakla deneyler yaptım. Prisoner’ı canlı söylemeyi ve bu şarkıda seyirciyle etkileşime girmeyi çok seviyorum.

Müzikal dünyalar arasında zıtlıkları ise açıkçası görmüyorum. Batı, Arap, Doğu ya da Asya müziğinin mutlaka birbirinin karşıtı olduğunu düşünmüyorum.

Okyanus, gökyüzü, güneş ve kumun farklı dünyalara ait olduğunu söyleyebiliriz. Ama kumsalda durup suyun ufka doğru uzanarak gökyüzüyle birleşmesini izlerken bunların uyumsuzluğunu düşünmezsiniz. Gün batımında ya da gece sınır tamamen kaybolabilir: her şey tek bir karanlık alana dönüşür, tuzlu suyun üzerinde yalnızca küçük yansımalar kalır.

Sadece bütünü hissedersiniz. Benim için müzik de böyle.

Bir insan okyanusta boğulabilir, bir başkası yüzüp deniz kabukları çıkarır. Biri hiç havalanamaz, diğeri açık uzaya çıkıp geri döner. Benim için mesele dünyaya nasıl baktığın ve orada ne yapabildiğin.

Çocukluğumdan beri elime geçen her şeyle müzik yaratıyordum. Etnik enstrümanlarla tamamen çağdaş müzik yapılabilir. Her sesin temelinde bir dalga var. Teknik alandaki yükseköğrenimim buna bu açıdan da bakabilmemi sağlıyor. Sesi çok telli geleneksel bir enstrümandan, hiç teli olmayan analog bir synthesizer’dan, ağzından ya da kaydettiğin gök gürültüsünden elde etmiş olman fark etmiyor: hepsi üzerinde çalışılabilecek malzeme.

Bu yüzden katı tür ayrımlarını ve yalnızca tür etiketine dayalı yüzeysel yargıları sevmiyorum. Gerçi bu, tanıtımda gerçek zorluklar yaratıyor. Anlaşılır bir kategori olmadan belli bir müzisyen çevresine girmek, birlikte sahne alabileceğin yakın projeler bulmak zor. Özellikle de benim gibi uzun süre PR’la ciddi biçimde ilgilenmediysen.

Ama bunu kendi yaklaşımımdan vazgeçmek için bir neden olarak görmüyorum. Birleştirmek istediğim şeyleri bir araya getirip ne çıkacağını görmek ilgimi çekiyor.

 

 

 Yayınlar, konserler ve sahne alanı

 Hemen devamında “We Take The Night” ve bu sene içinde de “Are You Listening” ile de ısınma turları devam ederken konserleriniz de başlıyor ve bu ilk tanışıklık, ülkemizdeki ilk şarkılar, sahneler sizde nasıl hisler bırakıyor? Müziğinizle nasıl tanışıyor dinleyici, nasıl karşılıyor; siz ekip olarak nasıl geri dönüşler alıyorsunuz? Bu süreci daha da öteye taşımak için nasıl bir çalışma içindesiniz?

We Take the Night’ı da çok uzun süredir tamamlamaya çalışıyordum. İstanbul, eski fikirleri saklandıkları yerden çıkarıp şarkıya dönüştürme konusunda beni hızlandırdı. Gerçi miks ve mastering’in bazı aşamaları hâlâ çok fazla zaman alıyor.

Are You Listening son hâliyle büyük ölçüde İstanbul sayesinde ortaya çıktı. Çok eskiden başlamıştım ama burada, yerel renklerle birlikte, bu şarkı için kendimin ideal bulduğu sonuca ulaştırdım. Ortaya çıkan sesi gerçekten seviyorum.

Bu, anlattığım her şeyin belki de en güçlü örneklerinden biri. Polivoks basları, analog synth’ler, ud, sarangi, akustik ve solo gitarlar, perküsyon, tomlar, tam-tamlar, canlı davullar. Kastettiğim her şey burada bir arada. Etnik enstrümanlarla pek çok kişinin Batılı diyeceği bir ses elde edebildik. Hangi müzik türü olduğunu hâlâ bilmiyorum ve açıkçası bilmek de istemiyorum.

Konserlerde her şeye tamamen sıfırdan başlamışım gibi hissediyorum. Bana ve projeye inanan insanların, birlikte sahne aldığım müzisyenlerin yanımda olması büyük şans.

Böyle bir projeyi tek başına kuramazsın. Sadece senden bir şey bekleyen insanlarla ilerlemek de zor. Benim için her şey arkadaşlıkla, insani etkileşimle başlıyor. Müzisyenler arasında bağ yoksa seyirci bunu siz fark etmeden önce hisseder.

Konser organize etmek kolay değil. Bir organizatör ve istediğim ölçekte konserler yapabileceğim, ruhen yakın gruplar aramaya devam ediyorum. Şimdilik pek çok şeyi arkadaşlarla kendi imkânlarımızla yapıyoruz.

Teknik sorunlar da oldu. İlk konserlere Polivoks’u getiriyordum ama kaprisli, kararsız bir enstrüman. Bir noktada bozuldu. Nedenini bilmiyorum: zaman mı, taşımalar mı, bazı koşullar mı etkiledi? Yerel ustalar yardımcı olamadı ve Polivoks 2 ile Polivoks Mini’nin yaratılmasıyla bağlantılı, tanıdığım bir ustaya restorasyon için göndermek zorunda kaldım. Şimdi tamir edildi.

Şarkıları konser versiyonlarına uyarlıyoruz. Son konserlerden sonra bazı insanlar albüm gibi tınladığımızı söyledi. Ben bu kadar kesin söylemezdim ama şarkıların benzer hissini ve karakterini gerçekten yakaladık.

Sahnede kayıtlardaki ölçeği elde etmek istiyorum. Gösteri, hissiyat olarak mekânın kendisinden daha büyük olsun. Bazıları konserden sonra kendilerini stadyum konserindeymiş gibi hissettiklerini söyledi. Bunu duymak güzel, çünkü benim için o genişlik ve kalite önemli.

Ateşle ilgili fikirler de var, gerçi mekânlar bu unsurlara her zaman izin vermiyor. Umarım zamanla oraya da geliriz.

Konseri bir tiyatro yapımı gibi yapmak istiyorum: kurulmuş, senkronize edilmiş, tek bir bütün olan bir gösteri. Baştan sona içinden çıkmadığın bir imge. Duygu şarkıdan şarkıya değişiyor ama olan bitenin alanı korunuyor.

İcranın içine girmişken bir şeyin bozulup sana “Ha, evet, sadece bir grup çalıyor” diye hatırlatmasını sevmiyorum. Sinemaya gitme hissini istiyorum: insan gündelik hayatı bırakır, kesintisiz izler, olanları takip eder. Sonrasında hemen biraya ve sohbete dönülen bar konserinin de elbette yeri var. Ama ben başka bir deneyim arıyorum.

Yakında birkaç yeni yayın daha planlıyorum. Bazı tanıdıklarımla ilgili zor kişisel dönemler yaşadım. Bir de göçmenlik hayatı var: sırf hayatta kalabilmek için pek çok başka şeye zaman ayırmak gerekiyor.

Hayalim, bütün gün ekiple birikmiş şarkıları kaydetmek ve mikslemek olurdu. Yanımda en azından benim kadar bununla yanan birkaç ses mühendisi olsa, sanırım yılda birkaç albüm çıkarabilirdim. Malzeme zaten yeterli. Bu, böyle bir yayın takvimi sözü değil; çalışmak istediğim koşulları böyle hayal ediyorum. Umarım oraya ulaşırım.

Türkiye’de bir mini turne üzerinde de çalışıyoruz: rotaları konuşuyor, başka gruplarla ortak konserler için görüşüyoruz. Yeni müzisyenlerle tanışmaktan çok mutluyuz ve tekliflere açığız.

 

 

Şarkılar nereden geliyor?

Biraz daha içe dönelim ve şarkı yazarken genellikle kişisel deneyimlerinden mi, gözlemlerinden mi, yoksa tamamen hayal gücünden mi besleniyorsun onu öğrenelim? Bir duyguyu müziğe dönüştürürken sözler mi, melodi mi, yoksa önce zihninde oluşan bir ses atmosferi mi sana yol gösteriyor?

Açıkçası şarkıların nereden geldiği hakkında hiçbir fikrim yok.

Saklamıyorum: nota bilmiyorum, müzik teorisinden anlamıyorum. Öğretmenlerin ve müzik kurslarının verdiği bazı becerilerim var, örneğin gitarın nasıl çalındığı. Üstelik gitarda el pozisyonum bile yanlış.

İlk gruplarımı toplarken müzik eğitimi, solfej bilgisi olan insanlar bazen “Biz bunu asla böyle yazmazdık, yanlış bu” derdi. Yazdığım partiyi verdiğim bir klavyeciyi hatırlıyorum. Bildiği kurallara göre böyle yazmanın mümkün olmadığını ama kendi ifadesiyle “acayip iyi” tınladığını ve çok beğendiğini söylemişti. Çok eski bir anı ama aklımda kaldı.

Bazen sadece gitarı alıp bir şeyler arıyorum. Sanırım birçok müzisyen bunu yapıyor. Çoğu zaman genel bir tasavvurum var: gözlerini kapatırsan yakınında hayaletimsi bir siluet görürsün ya, üzerinde çalıştığım şarkıyı öyle görüyorum. Henüz tamamını anlamıyorum. Yavaş yavaş öğeler ekleyerek somutlaştırdığım yarı saydam bir varlık var. Pek çok şey kendiliğinden oluyor.

Beatmaker’ların sık sık önerdiği yapıya göre hareket etmiyorum: önce doğru beat, sonra doğru bas, sonra düzgün aranjman. Bu yüzden iş çok yavaşlıyor. Aşağı yukarı aynı çözümlere varıyorum ama daha uzun sürede, doğal bir yoldan ve bazı yanlış öğelerle.

Bazen stüdyodaki deneyimli bir ses mühendisi, benim hiç duymadığım bir vuruş kaymasını ya da başka bir şeyi fark ediyor. Böyle çok an var. Sonra birlikte, fikri koruyacak şekilde her şeyi bir araya getirip hizalamaya çalışıyoruz. Bu yüzden bazen çok karmaşık ritmik yerleşimler, bazen de tam tersine çok düz, kaba çözümler çıkıyor.

Oturup bir şeyler yapıyorum, sonra açlıktan ölmek üzere olduğumu hissediyorum. Saate bakıyorum: on iki saat hiç kalkmadan oturmuşum. Kendimi kaptırıyorum. Tek bir öğeyi birkaç gün, hatta daha uzun süre cilalayabiliyorum.

Analog synthesizer’larla da her şey uzun. Bazen yarım gün Polivoks’u ayarlamakla geçiyor; özellikle osilatörlerden biri kararlılığını kaybetmişse ve o sırada bakım yaptırma imkânım yoksa. Kendi çalışma biçimimde önce enstrümanın yaklaşık on beş dakika ısınmasını bekliyorum, sonra istediğim sesi titizlikle ayarlıyorum. Ancak ondan sonra kayda ulaşıyorum.

Ama bu hazırlık bile seni belirli bir duruma sokuyor. Ayarlıyorsun, dinliyorsun, yaratıyorsun ve yavaş yavaş sanki bilincin değişiyor, bir gücün etkisiyle hareket etmeye başlıyorsun. Bu benim hissim, daha kesin açıklayamıyorum.

Buna bir program gibi yaklaşamıyorum: şimdi dört saat çalışacağım, sonra öğle arası. İçine girdiğimde böyle bir ayrım kalmıyor.

Bazen çok komik bir şey oluyor. Teknik bir işle uğraşırken ya da söz yazarken kulaklıkları takıyorum. Birazdan boşluk tuşuna basacağım, müzik çalacak ya da ilham için bir şey açacağım, sadece önce şunu bitireyim, diyorum. Sonra saatlerce o işi bitiriyorum ve hiçbir şey açmıyorum.

Kulaklıklar sadece dış dünyayı kesiyor. Tam bir sessizlik içinde bu meditasyona dalıyorum. Bazen bir şey dinlemem bile gerekmiyor.

Bu yüzden his olarak şarkılar hiçlikten geliyor. Sanki hepsi bir bilgi alanında zaten var, sonsuz sayıdalar ve onları çıkarmak için sadece bunu istemek gerekiyor.

Benim için gerçek sanatçıyı ayıran şey, yaratmadan duramaması. Hapishanede ya da psikiyatri hastanesinde bile diş macunuyla, ketçapla resim yapar, bulduğu şeylerle müzik çalar. Müzayede evinde çalışırken böyle insanların hikâyelerini ve işlerini gördüm.

Başka biri buna bir iş süreci gibi yaklaşabilir, yeterli koşul olmadığından şikâyet edebilir. Bu da var ve yeri olabilir. Kendime “gerçek sanatçı” belgesi vermeye çalışmıyorum. Ama nereye gidersem gideyim bunu yapmadan duramıyorum. Sonuç sadece çekmecede kalacak olsa bile.

Ve çekmeceye çok yazıyorum. Sonucun nasıl olması gerektiğine dair kendi ölçütlerim var, her şeyi yayımlamaya hazır değilim.

 

 

Yakın insanlar, planlar ve dinleyiciler

 Bu süreçte bir de yol arkadaşlarını tanıyabilir miyiz, onlarla nasıl yan yana geldiniz, onlarla birlikte bu yolculuk nasıl? Fogashuga ile önümüzdeki günlere nerelerde karşılaşacağız, adınıza hem sizi hem bizi neler bekleyecek? Buradan dinleyicilerinize ve sizin müziğinizle yeni tanışacak olanlara neler söylemek istersiniz?

Benim için çok değerli insanlar var ama şu anda yakınlarımdan ayrıntılı söz etmek, isim saymak istemiyorum. Zaten içimde derin, bazen mutlak bir yalnızlık duygusu taşıyorum. Yanımda çok yakın birkaç insan olduğunda bile bu his kalıyor.

Yakın zamanda Türkiye’de birkaç konser yapmak istiyoruz, İstanbul dışında da. Şu anda görüşmeler sürüyor. Organizatörlerle konuşuyorum; bir yandan da arkadaşlarla bu işi kendimiz ilerletiyoruz. Kesinleşmiş tarihler olduğunda daha somut konuşabilirim.

Birkaç deneysel şarkıyı bitiriyorum, yeni yayınlar planlıyorum ve bunları konser programına katmak istiyorum.

Müziğimi henüz dinlememiş insanlara, çocukken ışığı kapatıp yeni bir albüme daldığımda kendim aradığım deneyimi önermek isterdim.

İnsanın içinde kalabileceği bir yer yaratmak istiyorum. Diğer her şeyi kenara bırakıp dış dünyadan uzaklaşabileceği, duyguların, karşıtlıkların ve hislerin bütün yelpazesini taşıyan bir alana dalabileceği bir yer. Müziği de tam böyle yazdım. Aslında yalnızca şarkı değil, kendimin de içine girdiğim bir alan yaratıyordum.

Umarım zor bir anda birine yardımcı olur. Biri orada kendini tanır, kendine inanır, daha büyük bir şey yapar ve hayalinden ya da hedefinden vazgeçmez.

Benim için müzik böyle çalışıyor. Sadece arka plan değil. McDonald’s gibi değil: girip tuvalete gidiyorsun ve geriye hiçbir şey kalmıyor. Müzik benim için insanın içinde kalan, çok mahrem bir şey.

Bir ölçek, ama bir tür sıcak ve sığınılabilir büyüklük yaratmaya çalışıyorum. Uzaya yanında götürebileceğin bir şey. İçine dalabileceğin bir şey. Daha kesin açıklamakta zorlanıyorum ama aradığım duygu bu.

 

 

Etkiler, işbirlikleri ve diller

 Son olarak yine hem başa hem de bugüne dönelim. Dünden bugüne kimleri dinlediniz, kimler ilham oldu müziğinizde. Türkiye sürecinde mesela bu çok renkli müzik dünyasında kimler ilginizi çekti, etkilendiğiniz isimler kimler oldu. Önümüzdeki süreçte mesela yan yana gelmek ve birlikte bir şeyler yapmak istediğiniz bir isim var mı? Ve bir gün Türkçe bir şarkı ya da bir cover dinleme şansımız olabilir mi mesela?

Çocukluk etkilerimden zaten epey söz ettim. Benim için eski rock da klasik müzik de folk da ağır müzik de elektronik de önemli. Beni şekillendiren bir müzik seçkisi hazırladım ama eksiksiz değil. Çoğu zaman bir parça, baştan sona tutkuyla dinlediğim koca bir albümü temsil ediyor. Çağdaş işler de var, sadece onlar daha sonraki dönemim.

Türkiye’de çok güçlü müzisyenler tanıyorum ama şu anda birini ayırmak ya da sırf liste yapmak için isim saymak istemiyorum.

Beni en çok kendi halk çalgısıyla yaşayan insanlar ilgilendiriyor. Bununla gerçekten yanıp tutuşan arkadaşlarım var: ülkelere gidiyor, yerel ustalardan öğreniyorlar. Böyle geleneksel müzisyenlerle birlikte bir şey yapmak çok ilgimi çekerdi.

Üstelik kişinin en büyük virtüöz ya da en deneyimli müzisyen olması gerekmiyor. Bazen müziği hissetmesi yeterli. Caz ya da etnik müzik yapan arkadaşlarım gelebiliyor ve parçalar, fikirler kaydediyoruz. Böyle bir etkileşim çok verimli olabiliyor. Gerçi sonrasında bütün bunları bitmiş şarkıya dönüştürmem tabii uzun sürüyor.

İşbirliği olasılığının kendisini seviyorum. Ama kendi önemimi ya da popülerliğimi artırmak için yapılan, bir tür balon şişirmeye benzeyen işbirlikleri bana yakın değil. Belki de beni yavaşlatan bu.

Bununla yanan, bunu isteyen ve müzikle yaşayan biriyle çalışmak isterdim. Tanınmışlık tek başına bir şey belirlemiyor. Kimseyi kötülemiyorum, sadece yayın yapmış olmak için yayın yapamıyorum.

Benim yerimde bir başkasının iki yıl önce çıkaracağı şarkılar var. Ama benim için tamamlanmadılar, çalışılmaları gerekiyor. Hızla bir parça kotarmak mümkün. Benim ihtiyacım, sonucun yaratmaya çalıştığım şeye uyması.

Bir işbirliği fikrim zaten var ama onu önümüzdeki iki yayından sonra anlatacağım. Şimdi belli bir deneyi tamamlamak istiyorum, ardından ses anlayışımı biraz yeniden kuracağım.

Yaklaşan şarkılardan birinde ağır müzikteki köklerime dönüş olacak. Yaklaşık 2012’de yazmaya başladığım bir malzemenin yeni yorumu bu. Onu yeni bir biçimde yeniden gün ışığına çıkarmak istiyorum.

Dillere gelirsek, Türkçe benim için gerçekten çok zor. Arkadaşlarımla konuştuğum ve şarkı yazdığım hâlde İngilizcemden bile tam memnun değilim. Mükemmeliyetçiyim, bu yüzden hep bir şey eksikmiş gibi geliyor.

Bununla birlikte tek bir dile zorunlu bir bağlılığım yok. Ana dilim Rusçada söylenen şarkıları bile genellikle dinlemeyi sevmiyorum. Rusça bir şarkım var, “Время”, yani Zaman. Depresyonumun doğrudan dışavurumu, yalnızlığımın özü. Bir bakıma son olaylardan önce var olan Rusya’ya veda. İktidar, insanlar ve zaman hakkında.

Birkaç dilin olduğu bir şarkı fikri ilgimi çekiyor. Böyle bir taslak da vardı. Prisoner’da bu deney kısmen zaten var: intro ve bridge’de Türkçe, Fransızca, Almanca, Rusça ve İngilizce kötücül fısıltılar duyulabiliyor. Belki başka bir dil daha vardı, şu anda emin değilim.

Bunlar etrafında dönüp labirentten çıkmana izin vermeyen sesler. Kötü şeyler fısıldıyor, başarısız biri olduğunu telkin ediyor, seni tutuyorlar. Çokdilliliğin burada şarkının kendi içinde bir anlamı var benim için.

O yüzden Türkçe içeren bir şarkıyı dışlamıyorum. Kültürel ve müzikal bir anlamı olursa ilgimi çeker. Sadece başka bir dilde söylemiş olmak için yapmak istemem.

 

 

Şekillendiren gruplar ve müzisyenler

Bu, farklı dönemlerden eksik bir liste. Çoğunu yalnızca tek şarkılarla değil, albümleri bütünüyle dinleyerek tanıdım. Liste kronolojik değil; Mick Gordon gibi isimler daha sonraki döneme ait.

Finntroll, Rainbow, Deep Purple, U.D.O., Warrior, Grip Inc., Sodom, Running Wild, Rammstein, Megadeth, Ozzy Osbourne, Slayer, Shakra, Soilwork, Korn, Marilyn Manson, Thirty Seconds to Mars, HIM, Children of Bodom, Avenged Sevenfold, PAIN, In Extremo, Korpiklaani, The Pretty Reckless, Emigrate, Motörhead, Johnny Cash, Eagles, Gamma Ray, Iron Maiden, Accept, W.A.S.P., Judas Priest, Uriah Heep, Stratovarius, Def Leppard, Tanzwut, Mick Gordon. Klasik müzikten de Paganini’yi anmalıyım.

FOGASHUGA adının kaynağı da çocukken dinlediğim Finntroll’den kalan ve zamanla değişen bir çağrışım.

 

Müzik Ekspres'te yine rotamızı, sınırların yerini seslerin aldığı bir evrene çeviriyoruz ve yine özel bir müzisyenin dünyasının kapılarını aralıyoruz. Artem Babulin konuğumuz ki kendisi Rusya kökenli, şu anda İstanbul'da yaşayan FOGASHUGA'nın şarkı yazarı, vokalisti ve prodüktörü. Moskova doğumlu  Babulin, 2011’den bu yana sürdürdüğü FOGASHUGA projesi kapsamında şarkılarını yazıyor, seslendiriyor ve prodüksiyonunu üstleniyor. Pandemi ve ardından başlayan savaş nedeniyle ABD’deki müzik çalışmalarını ve turne planlarını yarıda bırakmak zorunda kalan sanatçı, yeni bir başlangıç için İstanbul’u seçiyor ve şehrin kültürel çeşitliliği ve doğu enstrümanlarına duyduğu ilgi, müzikal arayışında da yeni bir kapı açıyor. Bu yıl  yayınladıkları “Are You Listening” ile müzikal dünyasını…

Genel Bakış

0

Kullanıcı Oylaması: 4.81 ( 4 oy)

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*