EDİTÖRDEN
Anasayfa / SÖYLEŞİLER / Ece Dorsay

Ece Dorsay

“Dünyamın Haritası” üçüncü albüm. İkinci albüm “Kırmızı Karanlık” sürecinde bir söyleşi yapmıştık ve her iki albümde de ayrı deneyimler, ayrı heyecanlar yaşadığını söylemiştin . Şimdi bu albüm adına o ilk adımlar, ilk heyecanlar nerede başladı, ilk nerede şekillendi dünyanın haritası?

Aslında bu albüm, önceki albümlerle oluşan bir haritanın daha net şekil alması gibi. Yolculuğum ve içsel evrimlerim devam ediyor. Hayat, tıpkı bir yapboz’un parçaları gibi, yavaş yavaş ortaya daha net bir resim çıkıyor. Örneğin, “Kırmızı Karanlık” şarkısını bambaşka birine yazmıştım ama aynı sözler sanki sonradan hayatıma mucize gibi gelen birine bugün yazılmış gibi taze. Resmen şarkı sözlerim kendini tazeliyor. Zamansız sözler yazdığımı hissettiriyor bana şarkı sözlerim.

2013’te Sezen Aksu ile tanışmam ve bana stüdyosunu açması bu albümü ruhsal anlamda etkilemiştir. “Uzağa” adlı bestem de geçmişimde beni sahiden üzen yanlış insanlara veda anlamını taşıyor.

Sözleri hep sen yazdın, müzikleri hep sen besteledin, daha da öteye gittin ve tüm aranjmanları sen üstlendin, tüm enstrümanları sen çaldın. Bu bir yerde senin en özgün yanın olarak dururken bir yerde de kendini yorgun hissettiğin olmadı mı?

Elbette aslında bir sepette tüm yumurtaları taşımak kolay değil ama zor olduğu kadar da güzel bir his. Müthiş bir duygu, kendi elinden çıkma aranjmanları dinlemek ve ortaya çıkarmak. Önce zorunluluktan doğan tüm bu süreçler sonradan avantaja dönüştüler. Özgün ozan/şarkıcıların kendi aranjmanlarını üstlenmesi aslında şarkıların daha samimi, daha gerçek olmalarını da sağlıyor. Hayalimde zaten tüm bunları yapmak vardı çünkü ben müziğe bir bütün olarak bakan, şarkıları hep bir bütün olarak dinleyen biri oldum. Enstrümanlara olan heyecanımı da 16 yaşımdan beri tanıyanlar bilir. Tünel’de denemediğim gitar ve pedal kalmamıştır. Hepsi farklı bir sound arama heyecanımdan dolayı. Roll dergisine 2002 yılında verdiğim röportajda “delay” sound’u gibi sesleri arayışımdan söz etmiştim. Olay büyüdü bu noktaya kadar geldi.

Ece Dorsay
Albümde ilk kez bir cover şarkıya yer verdin ve ilk klibi de o şarkıya çektin. “Vitrin” bir Ajda Pekkan şarkısı, Sezen Aksu sözleri, Can Algeç bestesi. Şarkının bir kısmı da sanırım Sezen Aksu’nun stüdyosunda kaydedilmiş ki en büyük destekçisi de olmuş bir yerde albümün. Bu şarkının hikayesi nedir ya da kısaca neden “Vitrin”?

Önceki iki albümümde hiç cover yapmadım biliyorsun. Aklımda da cover yapmak yoktu aslında. Barlarda ve okullarda çok sahne aldım ve cover listem de genişledi haliyle. “Vitrin” ise sahiden içime çok sinerek yaptığım bir cover’dı yıllardır. Son 3 – 4 senedir Türkçe Pop’a ilgim zaten artmıştı. Özellikle daha eski isimlere ilgim fazlalaşmıştı. Burada eskiden kastım kariyeri yıllara yayılmış isimler, yanlış tınlamasın :) “Vitrin”in en çok sözleri heyecanlandırdı beni. Melodisi de zaten müzik tarzıma çok uzak gelmedi. Daha batı melodilerini kolay söyleyebildim. Gırtlağıma uzak değildi müzikal yapısı. Dinlemeye de bayıldığım bir dans parçasıydı her daim. Ajda’nın sembolize ettiği “modern Avrupai kadın” imajı ile Sezen’in aşkta cesaretinin şahane bir bileşimiydi adeta. Şarkıyı alabileceğimi düşünmemiştim ama yine de Sezen’in stüdyosunda kaydettim. Şunu da not düşelim, albümün tüm altyapılarını evde kaydettim, Sezen’de sadece gitar ve vokalleri kaydettim. Kısacası Sezen bana hiç karışmadı, stüdyoda çoğunlukla başıma buyruk haldeydim ki bu benim açımdan şahane. Sezen’den çekinirdim eskiden, tornasından çıkmayan bir ben kalayım derdim ki tanışır tanışmaz inanılmaz bir bağ oluştu aramızda, sözlere sığmayacak bir bağ, tüm o kısa ve az görüşmelerde sesime olan hayranlığı, beni tamamen olduğum gibi bırakıp hiç müdahale etmek istememesi rüya gibiydi.

Albümde yer alan şarkılardan biri de “İstanbul Ayaklar Altında”. Bu şarkıyı da Emek Sineması yıkıldığında bestelemişsin. Yine dikkatleri çeken bir şarkı da “Fosil”. Albümün kapanış şarkısı olan bu çalışman “Kırmızı Karanlık”a ilham olan karaktere bir vedaymış bu şarkı da…

Babamın Emek Sineması için savaşı ve saldırıya uğraması artı Emek Sineması’nın yıkımı için yazdığım “İstanbul Ayaklar Altında” bu albümün çıkış noktaları oldu diyebilirim. 2013 yılında ortaya çıktı bu şarkı. Sonra Gezi olayları patlak verince, Halk Tv’de döndü şarkı. Babam Emek sineması protesto döneminde saldırıya uğradığında Sezen beni aradı, “kimsiniz” dedim, numarası bende kayıtlı değildi, “ben Sezen” dedi ve hemen babamı sordu, çok içten bir konuşma daha olmuştu ve Sezen gene zor günümde yanımdaydı. Uzakta bile olsa hep yakınlarımda olduğunu hissettirdi.

“Fosil” ise 2010 yılında bestelendi, yazıldı. “Kırmızı Karanlık”ta bana ilham veren biri vardı. Renkli yönlerimi ilk kez keşfetmeme sebep olan kişi… Sonradan anladım ki sahiden sevgimi ve içtenliğimi pek hak etmeyen biriymiş. Albümümü ve kitabımı ona imzalamıştım, ilham noktamdınız diye ama donuk bir cevap aldım. Ben de ona imzaladığım kitabımı ve albümümü kenara koydum. Biraz geç uyandım ama önemli değildi, kendimizi tanımamızda, olgunlaşmamızda bir araç belki tüm bu hisler ve karşılaşmalar. “Fosil”i bu hayal kırıklığıyla bestelemiştim. Beş yıldır piyasaya çıkmayı bekliyordu kısacası…

Benim albümde en favori şarkım “Bar Taburesi” ki şunu da ekleyebilirim ki bilirsin üç albümünü de severim ama benim en Ece şarkım oluverdi bir anda. “Hiç gelmediler, sevmediler, göze almadılar ki”, “kandır beni bir kez daha, durma” diyorsun. Gözlerimizi kapatıyoruz ve şarkı akıyor, seni alıyor, sürüklüyor bir yerlere, sonra gözlerimizi açıyoruz. Neler oluyor orada? Bu şarkıya bir de klip gelmeli diyorum ayrıca.

Ben de bu şarkıya klip istiyorum aslında… İmkanlar el verirse neden olmasın sahiden? Sahiden çok derinden hissettiğim aşklarımda cesaret gösteremeyen insanlara yazdım bu şarkıyı. Her şeyi göze aldım aşk için. Burada anlatamayacağım kadar çok şeyi… Sahiden karşılıksız aşklarda boğulmuşum ama şahane yolculuklardı, bir yandan aslında iz bıraktım sevdiklerimde. Asla da kin beslemedim. Yanıma kar saydım her yaşadığımı. Zaten zamanla, kendimdeki evrimler ve karşılaştığım insanlar daha beni anladı. Müthiş insanlarla karşılaşıp onları taşıyabilecek sabra ve olgunluğa eriştim canıma okuyan aşklar sayesinde aslında… Hiçbir şey boşuna başımıza gelmiyor demek ki dedim sonunda kalbime…

Beni bugün ben yapan şeyler içimde fırtınalarla yaşadığım delice aşklarım…

Ece Dorsay
Albümün en alkışlanılası yanını da yine cümlelerinden öğreniyoruz. En başında şirket desteği yoktu yanımda diyorsun mesela, ciddi bir sağlık sorunu yaşadığım bir süreçte sarıldığını söylüyorsun; üstüne bir de ülkemizde yaşananlar, üzerimizde bıraktıkları ve birçok şey ekleniyor, özetle sarılabilmelere zor da olsa devam ettin hep, pes etmedin, küsmedin bir şeylere?

Aslında pes ettim kelimesini ilk kez bu albümde kullandığım günler yaşadım, sahiden çok karamsar süreçler yaşadım, ailem şahit, beni kahrolurken gördüler çok kez ama yılmadım. Müzik tutkum hep ağır bastı şükürler olsun. 2013 yılının Eylül ayında belim ciddi derecede sakatlanıp 4 ay evden çıkamadığımda ve hayat boyu o durumda kalacağım zannedildiğinde çok büyük sabır gösterdim, iyileştiğim sabaha iki gün kala büyük bir kriz yaşadım. Güneş en karanlık günlerden sonra doğdu. Bu süreçte gitarıma sarıldım, pedallarıma sarıldım ve en cesur kararımı alıp ses kartı alarak yatakta bir defterde planladığım aranjmanları bilgisayara taşımayı başardım. Böyle zamanlarda insan hayatın ve yürüyebilmenin, sinemaya gitmenin, spor yapmanın değerini anlayınca hayata dört elle sarılıyor. Bu klişe doğruymuş.

Albüm digital ortamlarda yayınlandı ve üzerine yazılanları, söylenenleri de takip etmeye çalışıyoruz. Gelen tepkiler nasıl, göremediklerimiz mesela, dinleyicilerinden olsun dostlarından neler birikiyor üstünde. Bu arada bu albümü biz elimizde de tutmak istiyoruz, fiziki olarak arşivimizde de yer alsın istiyoruz, önümüzdeki günlerde bu şekilde kavuşmamız da mümkün olacak mı?

İnanın ben de en az sizin kadar isterim bunu. Dilerim gerçekleşir. Hatta plak hayalim daha fazla. CD de nasıl olsa genel geçer bir format, isteyen basar evde diye de düşünüp teselli ettim kendimi. Bu durumun kafamdaki en büyük avantajı, dağıtım sorunlarından kurtulmuş olmak ve dünyanın diğer ucuna bile rahatça ulaşabilmek… Arşivciler benden daha mutsuz tabii. Ben bile artık çoğu albümü dijitalden dinler oldum ama arşiv mantığını da arşiv delisi babamdan dolayı çok iyi anlıyorum. 15 sayfaya yakın şahane bir booklet yaptık albüme, dilerim itunes’dan herkes ulaşabilir.

“Sahne benim er meydanım ve bulunmayı en çok sevdiğim yer, sahne her şeyim…” demiştin yine söyleşimizde. Bugüne kadar birçok sahnede seni dinleme şansını buldu sevenlerin, önümüzdeki günlerde de bulmaya devam edecek kuşkusuz. Nasıl bir takvim izlenecek önümüzdeki günlerde, bu yeni şarkılarınla nerelerde buluşacağız, buluşmayı diliyorsun dinleyicilerinle?

29 Ocak’ta Kanyon’da Müzik Günleri kapsamında sahne alıyorum. 18:30 gibi. Herkesi beklerim. Tabii ki ücretsiz. BKM Mutfak ile görüşmeler var. Ankara’daki Avm’lerde sürprizler olabilir ve güzel bir mekan teklif verirse neden olmasın?

Ece Dorsay
Müzik kadar vazgeçemediğin şeyler de var. Mesela ben yeni şiirler biriktirdiğini de düşünüyorum, bilemiyorum :) Sonra yazmayı yine çok sevdiğini biliyorum, özellikle dinlediğin müzikleri, izlediğin konserleri, filmleri bir dönem yazılarından okumayı seviyordum. Yine İnstagram’da çok fazla aktifsin ve hayatı paylaşmayı seviyorsun. Şu süreçte nasıl bir dünyan var, neler seni mutlu ediyor, neler yoruyor. Biraz da hayatın içinden konuşalım mı?

İlk şiir kitabimi ve yeni yazdığım öyküleri, denemeleri, BirGün ‘de yazıp da beğendiklerimi toparlayıp bir kitap çıkarmak istiyorum aslında. Biraz gecikti bu proje albüme odaklandığım için. Fil dergisi Ekim sayısına yazdım. Egositokur.com da bir köşem var Ters Yön diye. Bazen oraya yazıyorum. İnstagram şahane bir platform benim için, fotoğraf çekmeyi seviyorum çok, senin kadar profesyonel anlamda olmasa da, daha hobi olarak görüyorum ben tabii. An’ları paylaşmak ve matrak yorumlarımı katmak çok keyif veriyor; üstelik İnstagram’da diğer mecraların aksine, çok sevdiğim takipçilerim de var, Serra Yılmaz’ından Meltem Cumbul’una, Bulut Rey’inden ,ismini sayamayacağım kimi büyük isimlere…. Bu değerli isimlerle takipleşmek ve yorum değiş tokuşu, onlara dünyamı açmak da şahane. Adeta bir dergi çıkarıyorum instagram’da gibi hissediyorum ben. Eğlendiği yeri paylaşmaktan öte benim için. Daha felsefik ve mizahi artı siyasi boyutu paylaşımlarımızın içine katmak bize bağlı.

Hayatının en’lerine uğrayabiliriz buradan da. Mesela en müzisyenin kim en albümün ya da en şarkın, en şairin, en şiirin, en yazarın, en kitabın, en yönetmenin, en filmin, biliyorum çok zor belki bir anda yanıtlamak ama olsun, son sorum olacak nasılsa, sonra yeniden görüşmeye devam edeceğiz :)

En müzisyen zor soru da olsa bas virtüözü Victor Wooten geliyor aklıma, en albümüm Jeff Buckley -Grace, en şarkım Hallelujah – Jeff Buckley versiyonu, en şairim Küçük İskender, çok samimi geliyor bana, en şiirim Birhan Keskin‘den ne olursa :) En yazarım Bukowski bazen ama aslında çok okurum seçemiyorum :) En kitabım Judith Butler – Cinsiyet Belası, en filmim Aşka Özgürlük ve Carol, en yönetmenim Wim Wenders.

Ece Dorsay

Dünyamın Haritası / İrem Records

 

iTunes

 

“Dünyamın Haritası” üçüncü albüm. İkinci albüm “Kırmızı Karanlık” sürecinde bir söyleşi yapmıştık ve her iki albümde de ayrı deneyimler, ayrı heyecanlar yaşadığını söylemiştin . Şimdi bu albüm adına o ilk adımlar, ilk heyecanlar nerede başladı, ilk nerede şekillendi dünyanın haritası? Aslında bu albüm, önceki albümlerle oluşan bir haritanın daha net şekil alması gibi. Yolculuğum ve içsel evrimlerim devam ediyor. Hayat, tıpkı bir yapboz’un parçaları gibi, yavaş yavaş ortaya daha net bir resim çıkıyor. Örneğin, “Kırmızı Karanlık” şarkısını bambaşka birine yazmıştım ama aynı sözler sanki sonradan hayatıma mucize gibi gelen birine bugün yazılmış gibi taze. Resmen şarkı sözlerim kendini tazeliyor. Zamansız…

Genel Bakış

Kullanıcı Oylaması: 3.13 ( 3 oy)

Bir yorum

  1. Albüm digital olarak çıkmalı, acillll

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*