Bazı müzisyenlerin hikâyesi yalnızca yaptıkları müzikle değil, hayatın onları götürdüğü yollarla da şekillenir. Napoli’de geleneksel şarkılarla başlayan, rock ve cazla büyüyen, yıllar içinde Türkiye’nin makam müziği ve ud geleneğiyle yeni bir derinlik kazanan Marco Sollazzo’nun hikâyesi de tam olarak böyle. İtalya’dan Türkiye’ye, oradan İskoçya’ya uzanan yolculuğunda farklı kültürlerle beslenen sanatçı, bugün tüm bu deneyimlerini kendine özgü bir müzikal dilde buluşturuyor.
Sollazzo’nun Türkiye ile kurduğu bağ, Tanburi Cemil Bey ve büyük Türk müzisyenlerinin kayıtlarını keşfettiği bir plakla başlıyor. İzmir’de geçirdiği yıllar boyunca ud, makam müziği ve Anadolu’nun sözlü gelenekleriyle kurduğu ilişki, müzikal kimliğinde derin izler bırakıyor. Bir deprem sonrasında ailesiyle birlikte Türkiye’den ayrılmak zorunda kalması ise onu bu kez İskoçya’nın Edinburgh şehrinde yeni bir başlangıca götürüyor. Burada Edinburgh Napier Üniversitesi’nde müzik alanındaki yüksek lisans eğitimini üstün başarıyla tamamlayan sanatçı, farklı bir coğrafyada üretmeye devam ediyor.
Yirmi yıllık müzikal birikiminin izlerini taşıyan ilk albümü Sketches of Memory, bu yolculuğun adeta seslere dönüşmüş hâli. Hafıza, aidiyet ve yer değiştirme duygularından beslenen albüm; makam müziğinden caza, progresif rock’tan minimalizme, Napoli şarkılarından metale uzanan farklı müzikal dünyaları bir araya getiriyor. Napoli’nin melodik mirası, Türkiye’nin makam zenginliği ve İskoçya’da şekillenen yeni yaşamı, bu anlatının birbirinden ayrılmaz parçalarına dönüşüyor.
İtalya, Türkiye ve İskoçya arasında şekillenen bu özel hikâyeyi; müziğe ilk adımından udla kurduğu derin bağa, farklı coğrafyalarda edindiği deneyimlerden Sketches of Memory albümünün ortaya çıkışına ve gelecek planlarına kadar konuştuk. Kendisine, bu söyleşinin gerçekleşmesinde bize köprü olan Aashi Prime aracılığıyla bizi bir araya getiren Ashi ve Angie’ye de teşekkür ediyoruz.
Kadri Karahan / Editörün Notu

Some musicians’ stories are shaped not only by the music they create, but also by the paths life takes them along. Marco Sollazzo’s story is very much one of these. His musical journey began in Naples, surrounded by traditional songs, and evolved through rock and jazz before eventually discovering a new depth in Türkiye’s makam music and oud tradition. Taking him from Italy to Türkiye and on to Scotland, this journey has exposed him to different cultures, all of which have helped shape a musical language entirely his own.
Sollazzo’s connection with Türkiye began with a record featuring Tanburi Cemil Bey alongside works by some of the country’s great musicians. During his years in İzmir, his engagement with the oud, makam music and Anatolia’s oral traditions left a lasting mark on his musical identity. When an earthquake forced him to leave Türkiye with his family, he found himself embarking on a new chapter in Edinburgh, Scotland. There, he completed a master’s degree in music at Edinburgh Napier University with distinction, continuing his artistic journey in a different cultural landscape.
His debut album, Sketches of Memory, carries the traces of twenty years of musical exploration and is, in many ways, the sound of this journey. Drawing on themes of memory, belonging and displacement, the album brings together a wide range of musical influences, from makam music andjazz to progressive rock, minimalism, Neapolitan songs and metal. The melodic heritage of Naples, the richness of Türkiye’s makam tradition and the new life he has built in Scotland become inseparable parts of this musical narrative.
We spoke with Marco Sollazzo about this remarkable journey between Italy, Türkiye and Scotland, exploring everything from his first steps in music and his deep connection with the oud to theexperiences that have shaped him across different cultures, the making of Sketches of Memory and his plans for the future. We would also like to thank Ashi and Angie, through Aashi Prime, for bringing us together and making this interview possible.
Describing Türkiye as an essential part of his identity and hoping to return to perform here, Marco Sollazzo joins us for a conversation about music, memory and belonging. Now, we let him tell hisstory in his own words.
Kadri Karahan / Editor’s Note
Müziği farklı dönemler, gelenekler ve ses dünyaları arasında bir diyalog kurma alanı olarak tanımlıyorsunuz. Ancak bu yolculuğun elbette bir başlangıcı var. Öncelikle sizi müzikle tanıştıran ilk anlara, çocukluk yıllarınıza ve müzikal gelişiminizde iz bırakan ilk deneyimlerinize dönmek isteriz. Müziğe ilginiz nasıl başladı? İlk enstrümanınız, ilk müzikal denemeleriniz ve zamanla bu ilgiyi profesyonel bir yolculuğa dönüştürme kararınız nasıl şekillendi?
Annem geleneksel Napoli şarkılarını söylerdi ve müzikle ilk tanışmam onun sayesinde oldu. O melodilerin her bir notasını bugün bile hatırlıyorum. Müzik, ailemizin hayatında her zaman önemli bir yer tuttu. Babam ise İtalyan operasına ve rock müziğe büyük bir tutkuyla bağlıydı. The Beatles, Deep Purple, Led Zeppelin ve Jimi Hendrix onun dinlemekten keyif aldığı isimler arasındaydı.
Arkadaşlarımla dışarıda oyun oynadığımız yaz akşamlarında Napoli şarkıları ve opera dinlediğimi hatırlıyorum. Yaklaşık on üç yaşlarındayken ilk gitarımı aldım. Hafta sonlarını kuzenlerimle birlikte Pino Daniele’nin ve diğer İtalyan şarkı yazarlarının eserlerinin akorlarını çıkarmaya çalışarak geçirirdim. Kısa bir süre sonra B.B. King, Hendrix ve Ritchie Blackmore’un gitar sololarını öğrenmeye başladım.
Lise yıllarımda davulcu bir arkadaşımın evinde bulunan bas gitarı bana ödünç vermesiyle yeni bir tutkum oldu. İlk grubum, benden yaklaşık on yaş büyük ve konservatuvar eğitimi almış müzisyenlerden oluşuyordu. Progresif rock yapıyorduk ve İtalyan progresif rock müziğine duyduğum büyük sevgi de aslında o dönemde başladı.
Daha sonra bir arkadaşım bana Charles Mingus, Jaco Pastorius, John Coltrane’in *A Love Supreme* albümü ve başka önemli kayıtların yer aldığı bir CD verdi. Caz müziğe hayranlık duymaya başladım ve müziği daha ciddi biçimde öğrenmeye yöneldim. O sıralarda muhtemelen on altı yaşlarındaydım. Yıllar boyunca müziği ağırlıklı olarak plakları dinleyerek ve çevremdeki müzisyenlerle birlikte çalarak öğrendim.
Konservatuvar eğitimi hayatıma çok daha sonra girdi. O dönemde müzik yapmak için Birleşik Krallık’ta yaşıyordum ve daha sistemli bir müzik eğitimine ihtiyaç duyduğumu ilk kez orada hissettim. Ancak kısa süre sonra Birleşik Krallık’tan ayrılarak İtalya’ya döndüm. Çünkü kendi müzikal geleneğimin içinde yaşamak istiyordum. Parma Konservatuvarı’na kabul edildim ve burada kontrbas, caz ve kompozisyon eğitimi aldım.
Her zaman kolay olmadı. Karşıma çıkan her fırsat için mücadele etmem gerekti. Müziğe devam edebilmek için birbirinden farklı işlerde çalıştım. Bu nedenle profesyonel müzisyen olmaya bilinçli bir şekilde karar verdiğimi söyleyemem. Zamanla müzik hayatımın kontrolünü ele geçirdi ve kimliğimin bir parçası, hatta kendimle özdeşleşen bir şey hâline geldi. Müzik benim için sadece çok güzel bir şey değil; aynı zamanda kendimi iyi hissetmemi sağlayan en önemli şeylerden biri.
Bu eğitim sürecinde melodi, yapı ve doğaçlama üzerine geliştirdiğiniz müzikal birikiminiz, zamanla sizi Akdeniz’in farklı müzik geleneklerine ve modal yapılara yönlendirmiş. Öncelikle bu yön değişikliğini merak ediyorum. Konservatuvar eğitiminizin ardından müzikal ufkunuzu genişletme ve farklı kültürlerin müzik dillerini keşfetme isteği nasıl gelişti? Akdeniz müziğiyle kurduğunuz bu bağın başlangıcında sizi özellikle etkileyen neydi?
Napoli’den geliyorum ve buranın Akdeniz halklarının ruhunu en güçlü biçimde yansıtan şehirlerden biri olduğunu düşünüyorum. Müzik ve tiyatro, bu şehrin insanlarının adeta genlerine işlemiş iki önemli ifade biçimi.
Açıkçası kişisel olarak kendimi Türkiye, Yunanistan, hatta İran ve Arap dünyasından insanlara, Orta ya da Kuzey Avrupa insanlarından çok daha yakın hissediyorum. Örneğin Türkiye’deyken davranışlarımı gizleme ya da değiştirme ihtiyacı duymuyorum. Kendim olabiliyorum. Söze dökülmeyen o dili içgüdüsel olarak anlıyorum; hiçbir şeyi tercüme etmeye ya da araya bir mesafe koymaya ihtiyaç duymuyorum.
Bu yakınlık beni doğal olarak kendime daha yakın hissettiğim Akdeniz’in seslerine yöneltti. Bu müziğin dışavurumcu yanı ve melankolisi aslında hiçbir zaman yalnızca bir hüzün ya da karamsarlık meselesi değil; hayatı ve duyguları çok daha yoğun yaşama biçimiyle ilgili.
Benim için Akdeniz tam olarak böyle bir anlam taşıyor: Çok eski ve köklü bir kültürün parçası olduğunu hissetmek; yıpranmış, zorluklarla mücadele eden ve ilerlemekte güçlük çeken yerlerde bile insanların gündelik hayatın sıkıntıları karşısında derin bir onur ve vakar duygusunu koruyabildiğini görmek.
Devamında bu süreç sizi bir noktada Türkiye’ye getirdi ve burada geçirdiğiniz on yıl boyunca ud pratiğine, Türk makam müziğine ve sözlü müzik geleneklerine yoğunlaştığınızı öğrendik. Bu, yalnızca yeni bir enstrüman öğrenmekten çok daha kapsamlı, aynı zamanda müzikal bakış açınızı dönüştüren bir deneyim gibi görünüyor doğru mu? Türkiye sizi nasıl karşıladı ve devamında ud ile ilk karşılaşmanız nasıl gerçekleşti?
Her şey Napoli’de bir pazarda karşıma çıkan bir plakla başladı. Tanburi Cemil Bey’in de aralarında bulunduğu büyük Türk ustalarının eserlerinden oluşan bir derlemeydi. Albümde bazı ud taksimleri de yer alıyordu. Bu müzik beni ilk dinleyişte derinden etkiledi. Adeta bir tutkuya dönüştü ve bulabildiğim kadar çok kayıt ve kaynak aramaya başladım.
Sanki bu müzik, müzikal duyarlılığımı ve kendi köklerimi bir araya getiriyordu.
Daha sonra bir Türk müzisyen, Anadolu halk müziği üzerine bir atölye çalışması yapmak üzere konservatuvara geldi ve yanında bağlamasını da getirdi. Atölyeye yalnızca iki kişi katılmıştık ama belki de bu durum deneyimi benim için daha da özel ve etkileyici kıldı. O noktada Türkiye’ye gitmeye, müziğini ve geleneklerini kendi içinden, bizzat yaşayarak tanımaya karar verdim.
Önce bu büyülü şehri keşfetmek için İstanbul’a geldim. Aynı zamanda konserler vermek üzere Ankara’ya da davet edilmiştim.
İtalya’ya döndüğümde ise neredeyse yalnızca bir formalite olarak yüksek lisans programına kaydoldum. Asıl amacım, Türkiye’de çalışabilmemi sağlayacak Avrupa fonlarından yararlanabilmekti. Tek gerçek hedefim buraya taşınmak ve müziğini yakından tanıyarak öğrenmekti. Sonunda bunu başardım ve İzmir’e gittim.
Türkiye’de edindiğiniz deneyimlere biraz daha yakından bakmak istiyorum. Türk müziğinin zengin makam yapısı, ud geleneği ve burada tanıştığınız müzisyenler, besteci olarak ses dünyanızı nasıl etkiledi? Size ilham veren isimler ve birlikte çalışma fırsatı bulduğunuz müzisyenler kimlerdi? Bir de Türkiye’deki yaşamınızı sonlandırmanız bir depremin ardında gerçekleşmiş, nasıl ve hangi duygularla ayrıldınız?
Türk müziğinin ve kültürünün üzerimdeki etkisi son derece büyük oldu. Türkiye’ye gelmeden önce de profesyonel bir müzisyendim ancak buraya geldikten sonra müziğe, sanki ilk kez müzik dinleyen bir çocuk gibi yaklaşmaya başladım.
Ud ile ilk karşılaşmam benim için adeta bir sarsıntıydı. Henüz üç nota çalmıştım ki bu enstrümanın benim en gerçek, en derin sesim olduğunu anladım. Keşke onu daha önce keşfetmiş olsaydım diye düşünüyorum! Ama yine de geç olsun, güç olmasın.
İzmir’deki Ege Üniversitesi Devlet Türk Musikisi Konservatuvarı’nda uzun yıllar geçirdim. Konservatuvarın müdürü Maruf ile hâlâ çok iyi dostuz. Ancak yalnızca eğitimle değil, insanların arasında yaşayarak ve ustalardan öğrenerek de çok şey kazandım. Özellikle tarih ve birbirine bağlı pek çok kültürle derin bir ilişkisi olan makam müziğinde, onu gerçekten özümsemenin tek yolunun yoğun biçimde yaşamak ve yakından deneyimlemek olduğuna inanıyorum.
Benim için makam, insanlık tarihinin bir yansıması. Binlerce yıl içinde gelişmiş bir sistem aracılığıyla melodilerin nasıl şekillendiği, melodi ve ritimlerin nasıl iç içe geçtiği, piyanonun on iki notasının çok ötesine uzanan inceliklere sahip aralık sistemi ve her zaman düzenli ya da kalıplaşmış olmayan ritimler beni büyülüyor. Bütün bunlar, artık kendimi derinden bağlı hissettiğim müzikal malzemelere dönüştü.
Bana ilham veren o kadar çok meslektaşım, müzisyen ve sanatçı oldu ki burada isimlerini sıralayarak bu alanı doldurmak istemem! :)
Evet, ailemle birlikte Türkiye’den ayrılmak zorunda kalmamıza neden olan şey bir depremdi. Eşim Dilek İzmirli ve Türkiye’ye gelişimden kısa bir süre sonra tanıştık. Yıl 2020’ydi ve pandemi dönemindeydik. Depremde evimizi kaybettik ve İtalya’da da iş bulamadım. İki yaşında bir kızımız vardı. Bunun üzerine tanıdığım bazı insanlarla iletişime geçtim. İskoçya’da yaşayan İtalyan bir arkadaşım orada kalabileceğimiz bir yer bulmamıza yardımcı oldu. Çok geçmeden kendimizi Edinburgh’a giden bir uçakta bulduk.
Peki, o sırada neler hissettim? Sanırım hâlâ yaşadıklarımı anlamlandırmaya çalışıyorum. Ama belki de içimin bir köşesinde bizi daha yüce güçlerin yönlendirdiğine dair bir inanç var. Bize düşen, içimizden gelen sesleri dinlemek. Üstelik bu sesler, duyulabilecek en sessiz noktaya yakın bir tonda konuşuyor.
Yeni adreste bu kez İskoçya’nın Edinburgh şehrinde bir hayata ve müzikal yolculuğa başladınız. Burada Edinburgh Napier Üniversitesi’nde müzik alanında yüksek lisans eğitiminizi üstün başarıyla tamamladınız. Bu yeni çevre ve akademik deneyim, bestecilik anlayışınızı nasıl etkiledi? Edinburgh’da kendinizi müzikal ve kişisel anlamda nasıl yeniden konumlandırdınız?
İskoçya’ya pandemi ve kapanma döneminde geldim. Bu nedenle NHS’de (Birleşik Krallık Ulusal Sağlık Servisi) bir işe girdim ve günümün büyük bir bölümünü bu iş alıyordu. Koşullar elverir elvermez şehrin müzik hayatına dâhil olmaya başladım. Tam zamanlı çalışırken bir yandan da müzik alanındaki yüksek lisans eğitimimi üstün başarı derecesiyle tamamladım.
Beste anlayışım açısından değerlendirdiğimde, yüksek lisans eğitiminin müziğim üzerinde çok büyük bir etkisi olduğunu söyleyemem. Bana kazandırdığı en önemli şey, akademik kadronun rehberliği ve desteğiyle fikirlerimi bir araya getirip geliştirebileceğim bir dönem sunmasıydı. Beste yapma biçimimi kökten değiştirdiğini söyleyemem. Ama sonuçta yüksek lisansa, hayatın içinde zaten epey yol almış biri olarak başlamıştım!
Zamanla özel ders verdiğim öğrencilerin sayısı, konserlerim ve çalışmalarıma duyulan ilgi arttı. Böylece müzik, yeniden hayatımın merkezine yerleşti.
Ud çalmayı seçmek ve Kuzey Avrupa’da kendime özgü bir müzik anlayışı geliştirmek her zaman kolay bir yol olmadı. Ancak kalpten gelen bir müzik yaptığınızda, kültürel açıdan sizden çok uzakta olan insanların bile o müziğin ardındaki duygularla bağ kurabileceğine inanıyorum.
Ve söylemeliyim ki zaman zaman kendimi bir yabancı gibi hissetsem de bugün bulunduğum noktadan oldukça memnunum.
Şimdi biraz da son albümünüz “Sketches of Memory” üzerine konuşmak istiyoruz. Napoli, Türkiye ve İskoçya arasında şekillenen yaşam ve müzik yolculuğunuzun izlerini taşıyan bu çalışma, hafıza, yer değiştirme ve aidiyet duygusu etrafında gelişen son derece kişisel bir müzikal otoportre niteliğinde. Bağımsız olarak yayınladığınız albüm, aynı zamanda yirmi yıllık müzikal birikiminizin de bir yansıması öyle değil mi, peki nasıl bir özeti.. Öncelikle bu albümün ortaya çıkış hikâyesini dinlemek isteriz?
“Sketches of Memory”, bugüne kadar çıktığım yolculuğu temsil ediyor; hayatımdan süzülen anıları ve bu anıların zaman içinde geçirdiği dönüşümü anlatıyor. Aynı zamanda bugün kim olduğumun da bir yansıması. Albümde yer alan gelenekler ve müzikal diller, belirli tarzların olduğu gibi aktarılmış hâlleri değil. Her şey, yaşadığım deneyimlerden, tanıştığım insanlardan ve kendim olarak kalmayı sürdürürken geçirdiğim değişimlerden süzülerek yeniden şekillendi.
Bu biraz gökyüzüne benziyor: Renkleri değişse, bulutlar içinden geçip gitse de o hep gökyüzü olarak kalıyor.
Tarihe, aileme, şehrime ve Türkiye’ye duyduğum saygıyı göstermenin, onlara bir saygı duruşunda bulunmanın benim için en anlamlı yolu, bütün bu deneyimlerin içimden geçmesine izin vermek; onlara kendi gözlerimle bakmak ve kendi kulaklarımla kulak vermek oldu.
Albümde makam müziğinden caza, progresif rock’tan minimalizme, Napoli şarkılarından metale kadar pek çok farklı tarz bir araya geliyor. Ud’u geleneksel icra tekniklerinin ötesine geçen biçimlerde de kullanıyorum. Bas gitarist olarak geçmişim de bu müziğin içinde kendine yer buluyor.
Albümde şarkı söyleyen Dilek benim eşim. Profesyonel bir şarkıcı değildi ancak yeteneğini fark etmem çok kısa sürdü. Benim gibi bir İtalyan’ın, Türkiye’de doğup büyümüş eşine makam öğretmeye başlamasını insanlar belki de ilginç bulacaktır! Hatta bugün bile bazı makamların mikrotonal inceliklerini doğru yakalayamadığında onu uyarıyorum. Çünkü bu durum, udumda kullandığım entonasyonu ve notaları değiştirmeme neden oluyor. :)
Albüm aslında ud ve sesin bir araya geldiği bir düetle başlıyor. Birlikte hem geleneksel eserleri hem de kendi bestelerimi seslendiriyorduk. Söz kullanmamaya karar vermemizin ardında, dili aşan bir ses dünyasını keşfetme isteği vardı. Bizi cezbeden, sesin kendi başına taşıyabildiği o aşkınlık duygusuydu.
Diğer müzisyenlerle de birlikte çalarak tanıştım. Hâlâ kontrbas çalıyorum ve Kevin Barrett ile Davide Rinaldi’yle sık sık caz konserlerinde sahne alıyordum. Bir noktada onlara, “Peki, benim bu kez kontrbas yerine ud çaldığım birkaç konser yapmaya ne dersiniz?” diye sordum.
Böylece ud ile gerçek bir caz repertuvarı seslendirmeye, bunun yanında kendi bestelerimi de çalmaya başladım. Bunun işe yaradığını ve daha da önemlisi dinleyicilerin bestelerime çok güzel karşılık verdiğini gördüm. Kayıt yapmaya nihayet o zaman karar verdim.
Şunu da bilmenizi isterim ki bu benim ilk albümüm ama bugüne kadar yaklaşık 90 bestem oldu.
Beste yapmak, sanırım benim gerçek doğam.
Albüm, Napoli, Türkiye ve İskoçya gibi farklı coğrafyaların müzikal izlerini bir araya getiren, gelişimi ve duygusal akışıyla adeta bir tiyatro oyununun sahnelenişini andıran bir albüm ve o yüzden baştan sona dinlenmesini öneriyorsunuz. Bu farklı müzikal dilleri ortak bir anlatının parçalarına dönüştürürken nasıl bir yol izlediniz? Kimler bu albümde size eşlik etti ve nasıl bir tanıtım süreci bekliyor sizi? Konserler olacak mı yeniden ülkemizde sizi dinleme şansını bulacak mıyız?
Bu müzik, üç bölüm hâlinde dinlenmek üzere tasarlandı. Tıpkı tiyatroda olduğu gibi, dinleyicinin kendisini bütünüyle müziğe vermesine, düşünmek ve nefes almak için kendine zaman tanımasına, ardından yeniden müziğe dönmesine ihtiyaç duyuyor.
Her şeyin kaydırarak tüketildiği, on beş saniyelik etkileşimlere indirgendiği TikTok ve Instagram çağında ben bu yaklaşımı reddetmeyi ve daha derinlikli bir paylaşım biçimine değer vermeyi seçiyorum. Çünkü müzik benim için gerçekten çok önemli.
Albümde besteleri yapan ve ud, bas gitar ile kontrbas çalan ben dışında; vokalde Dilek Özcan Sollazzo, gitarda Kanadalı Kevin Barrett ve davulda İtalyan Davide Rinaldi yer alıyor. Hepsi müzikal zevkleri ve olgunluklarıyla öne çıkan, harika sanatçılar.
Bu müzik, dinlemeye istekli olan herkesin kendisinden bir şeyler bulabileceği kadar erişilebilir. Burada akademik bir yaklaşım ya da karmaşık müzikal iddialar yok; yalnızca duygular var. Tek yapmanız gereken gözlerinizi kapatmak ve kendinize dinlemek için zaman tanımak.
Şu anda konserlerimizin büyük bölümü Birleşik Krallık’ta gerçekleşiyor. Bununla birlikte Avrupa’nın diğer ülkelerinde de yeni fırsatlar doğmaya başladı.
Umarım çok yakında müziğimi ve topluluğumu Türkiye’ye de getirebilirim. Türkiye’nin müziğimi doğal ve kendiliğinden bir biçimde, derinlemesine anlayabilecek bir ülke olduğunu düşünüyorum. Üstelik Türkiye, kim olduğumun da önemli bir parçası.
Müzikal yolculuğunuz boyunca sizi etkileyen, ilham veren müzisyenler kimler oldu? Birlikte çalışmayı hayal ettiğiniz sanatçılar var mı? Günümüz müzik dünyasını, değişen üretim ve dinleme alışkanlıklarını, özellikle yapay zekânın müziğe etkisini nasıl değerlendiriyorsunuz? Gelecek planlarınız ve hayalleriniz neler? Son olarak Müzik Ekspres okurlarına ve dinleyicilerinize neler söylemek istersiniz?
İlham veren o kadar çok müzisyen var ki! Sanırım hepsini sıralamak için başlı başına bir söyleşi daha yapmamız gerekir.
Albümü yalnızca birkaç gün içinde kaydettik. Fazla düzenleme, kurgu ya da benzeri müdahalelerde bulunmadan, sesin ham ve doğal hâlini korumak istedim. Benim için önemli olan kusursuzluk değil; zaten kusursuzluk diye bir şeyin var olduğuna da inanmıyorum. Asıl önemsediğim şey samimiyet ve özgünlük. Sosyal medyanın ve yapay zekânın giderek hayatımızda daha fazla yer kapladığı bu çağda, insan kalabilmenin her zamankinden daha önemli hâle geldiğine inanıyorum.
Bu benim ilk albümüm olabilir ancak müzik alanında uzun yıllara dayanan bir deneyimim var. Bundan sonraki süreçte tümüyle kendi müziğimi bestelemeye, kayıtlar yapmaya, turnelere çıkmaya, başka sanatçılarla bir araya gelmeye ve seyahat etmeye odaklanmak istiyorum.
Bu noktaya gelmem biraz zaman aldı ama artık kendi müzikal vizyonumu geliştirmeye hazır olduğumu hissediyorum. Üstelik bunu dünyayla paylaşmaya da büyük bir ihtiyaç duyuyorum.
Bu söyleşi için sevgili Kadri sana ve Müzik Ekspres ekibine teşekkür etmek istiyorum. Tüm dinleyicilerime de kocaman bir kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum. Umarım müziğimi keyifle dinlersiniz.
English Version
You describe music as a space for dialogue between different periods, traditions and sonic worlds. Yet, of course, this journey must have had a beginning. First, we would like to take you back to your earliest encounters with music, your childhood years and the first experiences that left a lasting impression on your musical development. How did your interest in music begin? What was your first instrument, and what were your earliest musical experiments? How did this initial interest gradually evolve into the decision to pursue music professionally?
My mother used to sing traditional Neapolitan songs, and that was my first encounter with music. I can still remember every single note of those melodies. Music was always present in our family. My father was passionate about Italian opera and rock music – The Beatles, Deep Purple, Led Zeppelin and Hendrix. I remember summer evenings listening to Neapolitan songs and opera while playing outside with my friends. Then, when I was about thirteen, I bought a guitar. I used to spend my weekends with my cousins working out the chords of songs by Pino Daniele and other Italian singer- songwriters. Soon afterwards, I started learning guitar solos by B.B. King, Hendrix and Ritchie Blackmore. During high school, a drummer friend had a bass guitar at home and lent it to me. It immediately became my new passion. My first band was made up of musicians about ten years older than me, all with conservatory training. We played progressive rock, and that's where my love for Italian prog rock really began. A friend then gave me a CD featuring Charles Mingus, Jaco Pastorius, John Coltrane's A Love Supreme and other music. I became fascinated by jazz and started studying music seriously. I was probably around sixteen. For years, I learned mainly by listening to records and playing with the musicians around me. Conservatory came much later. At the time, I was living in the UK to play music, and it was there that I began to feel the need for a more formal musical education. I soon left the UK and returned to Italy because I wanted to live within my own musical tradition. I was accepted at the Conservatory of Parma, where I studied double bass, jazz and composition. It wasn't always easy. I had to fight for every opportunity. I worked in all sorts of jobs to keep music going. So I'm not sure I ever consciously decided to become a professional musician. Music gradually took control and became my identity. It's simply too beautiful, and it makes me feel good.
During your musical education, you developed a strong understanding of melody, structure and improvisation, which eventually led you towards the diverse musical traditions and modal structures of the Mediterranean. I am particularly interested in this shift in direction. Following your conservatory education, how did the desire to broaden your musical horizons and explore the musical languages of different cultures emerge? What initially drew you to Mediterranean music?
I’m from Naples, and I think it’s one of the cities that most strongly embodies the spirit of Mediterranean peoples. Music and theatre are expressions that have become part of the DNA of its people.
To be honest, I feel closer to people from Türkiye, Greece, and even the Persian and Arab worlds than to those from Central or Northern Europe. For example, when I’m in Türkiye, I don’t feel the need to hide or adjust my behaviour. I can simply be myself. I instinctively understand the unspoken language; I don’t need to translate or mediate.
This naturally led me towards the sounds of the Mediterranean, which feel closer to me. Their expressiveness and melancholy are not really about depression, but rather about experiencing life and emotions more intensely.
That’s what the Mediterranean means to me: feeling part of something ancient; witnessing the everyday difficulties of life in places that may be run-down and struggling to move forward, yet where people retain a profound sense of dignity.
This journey eventually brought you to Türkiye, where you spent ten years immersing yourself in the oud, Turkish makam music and oral musical traditions. It seems that this was far more than simply learning a new instrument; it was an experience that also transformed your musical perspective. Would you agree? How did Türkiye welcome you, and how did your first encounter with the oud come about?
It all started with a record I found in a market in Naples. It was a collection of music by great Turkish masters, including Tanburi Cemil Bey, along with some oud taksims. That music immediately struck me. I became obsessed with it and started looking for as much material as I could find. It was as if this music somehow brought together my musical sensibility and my origins. Then a Turkish musician came to the conservatory to give a workshop on Anatolian folk music, bringing his bağlama with him. Only two of us attended, but perhaps that made the experience even more powerful for
me. At that point, I decided that I wanted to go to Türkiye and experience its music and traditions from within. I first went to Istanbul to discover this magical city, and I was also invited to Ankara for concerts. When I returned to Italy, I enrolled in a masters programme almost as a formality, mainly because it gave me access to European funding that would allow me to work in Türkiye. My only real goal was to move there and study its music. And I managed to do it. I went to İzmir.
We would also like to take a closer look at your experiences in Türkiye. How did the rich modal structures of Turkish music, the oud tradition and the musicians you encountered there influence your sonic world as a composer? Which artists inspired you, and which musicians did you have the opportunity to collaborate with? We also understand that your departure from Türkiye came in the aftermath of an earthquake. How did that chapter come to an end, and what were your feelings as you left?
The influence of Turkish music and culture has been extremely important to me. I was already a professional musician, but once I arrived in Türkiye, I approached music like a child hearing music for the first time.
My first encounter with the oud was a shock. After playing just three notes, I knew this instrument was my truest and deepest voice. I only wish I had discovered it earlier! Still, better late than never.
I spent many years at Ege University State Turkish Music Conservatory in Izmir, and I’m still very good friends with its director, Maruf. But I also learned a great deal simply by living among people and learning from the masters. Especially with modal music, which is so deeply connected to history and a whole network of cultures, I believe that living it intensely and experiencing it at close quarters is the only way to make it truly part of yourself.
For me, makam reflects the history of humanity. I am fascinated by the way melodies develop through a system that has evolved over thousands of years, by the way melodies and rhythms are intertwined, by its interval system, with nuances far beyond the twelve notes of the piano, and by rhythms that are not always square or regular. All of this has become material I’m deeply connected to.
There have been so many colleagues, musicians and artists who inspired me that I wouldn’t want to fill this space with names!
And yes, it was an earthquake that forced my family and me to leave. My wife, Dilek, is from Izmir, and we met shortly after I arrived in Türkiye. It was during the pandemic, in 2020. The earthquake left us without a home, and I couldn’t find work in Italy. We had a two-year-old daughter. So I contacted some people I knew, and an Italian friend in Scotland helped me find a place to live there. Not long afterwards, we were on a plane to Edinburgh.
How did I feel? I’m still processing it. But perhaps somewhere inside me there’s a conviction that higher forces guide us. Our task is to listen to the voices within us, the ones that speak at a volume closer to silence than anything else.
Your next destination was Edinburgh, Scotland, where you embarked on a new chapter in both your life and musical journey. There, you completed a master's degree in music at Edinburgh Napier University with distinction. How did this new environment and academic experience influence your approach to composition? How did you reposition yourself, both musically and personally, in Edinburgh?
I arrived in Scotland during the pandemic and lockdown, so I found a job with the NHS, which took up most of my day. As soon as it became possible, I started getting involved in the city’s musical life. While working full-time, I also completed an MA in Music with Distinction.
From a compositional point of view, I wouldn’t say the MA had a major impact on my music. What it gave me was a period in which to bring my ideas together, with the guidance and support of academic staff. I can’t say it fundamentally changed the way I compose. But then again, I did the MA as a man who had already lived quite a bit of life!
Gradually, I started getting more private students, more concerts and greater recognition for my work. So now music has once again become my main activity.
Choosing the oud and developing a particular kind of music here in Northern Europe hasn’t always been the easiest path. But I believe that when you play music that comes from the heart, even people who are culturally distant from you can connect with the emotions behind it. And I have to say, I’m quite happy with where I am now, despite sometimes feeling like an outsider.
Now, we would like to talk about your latest album, Sketches of Memory. Reflecting the traces of your life and musical journey across Naples, Türkiye and Scotland, the album is a deeply personal musical self-portrait shaped around memory, displacement and a sense of belonging. Released independently, it also seems to reflect twenty years of musical experience. Would you describe it as a summary of those two decades? How would you define what it represents? First of all, we would love to hear the story behind the making of this album.
“Sketches of Memory” represents my journey up to this point: memories from my life and their transformation. It represents who I am right now. The traditions and musical languages in the album are not pure representations of particular styles. Everything has been reworked through the experiences I’ve lived, the people I’ve met, and the ways I’ve changed while still remaining myself.
It’s like the sky: it remains the sky while its colours change and the clouds pass through it. My tribute and my way of showing respect for history, my family, my city and Türkiye was to allow all these experiences to pass through me, and to see them with my own eyes and hear them with my own ears.
There are many different styles in the album: makam, jazz, progressive rock, minimalism, Neapolitan song, even metal. I also use the oud in ways that go beyond its traditional playing techniques. My background as a bass player is there too.
Dilek, the singer on the album, is my wife. She wasn’t a professional singer, but it took me just a moment to recognise her talent. People might find it amusing that I, an Italian, started teaching makam to her, a native Turkish woman! Even today, I still tell her off when she doesn’t get the microtones of certain makams right, forcing me to change the intonation and notes on my oud.
The album actually begins with a duo of oud and voice. We used to perform traditional pieces as well as my own compositions. Our decision not to use words came from a desire to explore a sound that isn’t tied to language, but to the sense of transcendence that sound itself can carry.
I met the other musicians through playing. I still play double bass, and I often performed jazz concerts with Kevin Barrett and Davide Rinaldi. At a certain point, I asked them: “Hey, what do you think about doing some concerts where I play the oud instead?” So I started playing proper jazz repertoire on the oud, alongside some of my own compositions.
I realised it worked, and, more importantly, that audiences responded very well to my compositions. That’s when I finally decided to record them. You should know that this is my debut album, but I already have around 90 compositions. Composing music is probably my true nature.
The album brings together musical influences from different places, including Naples, Türkiye and Scotland. With its progression and emotional flow, it almost resembles a theatrical performance, which is why you recommend listening to it from beginning to end. How did you approach bringing these different musical languages together and transforming them into parts of a shared narrative? Who joined you on this album, and what can we expect in terms of its promotion? Are there any concerts planned? Will we have the chance to see you perform in Türkiye again?
The music was conceived to be listened to in three acts. Like in theatre, it needs deep listening, a moment of reflection and breathing space, and then a return.
In an age of TikTok and Instagram, where everything has become scrolling and fifteen-second engagement, I’ve chosen to reject that approach and value a deeper form of sharing, because music is important to me.
Alongside myself, composing the pieces and playing oud, bass and double bass, the album features Dilek Özcan Sollazzo on voice, Kevin Barrett from Canada on guitar, and Davide Rinaldi from Italy on drums. They are fantastic artists, with great musical taste and maturity.
The music is accessible to anyone willing to listen. There is no academicism here, just emotions. All that’s required is to close your eyes and give yourself time to listen.
At the moment, most of the concerts are taking place in the UK, with opportunities opening up in other European countries. I hope to bring my music and ensemble to Türkiye soon. I think it’s a country that could naturally and spontaneously understand my music very deeply. Türkiye is also an important part of who I am.
Throughout your musical journey, which musicians have influenced and inspired you the most? Are there any artists you dream of working with? How do you view today's music industry, its changing approaches to production and listening habits, and particularly the impact of artificial intelligence on music? What are your plans and dreams for the future? Finally, what would you like to say to the readers of Müzik Ekspres and your listeners?
There are so many inspiring musicians! We should do another interview just to list them all.
The album was recorded in just a few days. I wanted to keep the sound raw and natural, without too many adjustments, edits or similar interventions. I’m not interested in perfection – which doesn’t exist anyway – but in authenticity.
I believe that, in the age of social media and artificial intelligence, remaining human is becoming increasingly important.
This is my debut album, but I have many years of experience in music. Now I’d like to focus fully on composing my own music, recording, touring, connecting with other artists and travelling.
It has taken me a while, but I finally feel ready to develop my own vision, and I feel the need to share it with the world.
I’d like to thank Kadri and the Müzik Ekspres team for this interview. And I send a big hug to all my listeners. I hope you enjoy my music.
Müzik Ekspres Alternatif Ruhun Gıdası


Sanatsal içeriği derin ve ruhun derinlerine işleyen bu güzel yazı ve bu değerli sançı ile bizleri buluşturduğunuz için teşekkür ederim.