“Mecaz” üç şarkıdan oluşan bir mini çalışmanız ve geçtiğimiz günlerde digital ortamdan dinleyicisi ile buluştu. Siz yıllardır sinema dünyasında önemli çalışmalara imza attınız, müzik peki hep bir aşk mıydı, bir gün için sırasını bekliyor muydu ve o zaman bu zaman mıydı?
Evet, ben aslında müziğe amatör olarak devam etme kararı alıp sinemaya yönelmiştim. Çok da genç yaşımda aldığım bir karardı bu. Ama müzik her daim hayatımın odağı oldu. Tutkuyla, aşkla bağlı olduğunuz şeyleri bir yere kadar zaptedebiliyorsunuz. 2011 yılında müziğe ayırdığım vakti daha tanımlı bir hale getirme ihtiyacı duydum. Kimi şeylerin yazılı çizili, kayıtlı olmasını istedim. Bu isteğin ardından her şey hızla gelişmeye başladı. Bunca zaman iyiden iyiye dolmuşum sanırım. Dediğiniz gibi, vakti gelmişti kısacası.
Müziğe dair yolculuğunuz hangi duraklardan geçti peki, kimler size bu anlamda destek oldu, beraberinde bu üç şarkıda kimler sizi yalnız bırakmadı, nasıl bir kayıt süreci, heyecanı yaşadınız?
Bu yola iki kişi çıktık. Albümün prodüktörü Kemal Cankaya ve ben. Uzun bir süre üstünde çalıştığımız bestelerin evde pilot kayıtlarını yaptık. Her şey belli bir olgunluğa ulaşınca da üç şarkı seçip prodüksiyonu için kolları sıvadık. On, on iki parçayla boğuşmak zorunda kalmak istemedik. Her detayla uğraşmak için yeterli vakti ayıralım dedik, sonuçta bir acelemiz de yoktu. Kaldı ki bu kadar zaman bekledikten sonra, yapım sürecinin olabildiğince keyfini çıkartmak istiyorduk. Düşündüğümüzden çok daha zor oldu bazı şeyler ama bir o kadar da olağanüstü anlar yaşadık. Altyapıları Cihan Sezer’le birlikte düzenledikten sonra kayıtları için stüdyoya girdik.
Ediz Hafızoğlu (davul) Ozan Musluoğlu (Kontrbas) ve Burak Bedikyan (piyano) ile altyapı kayıtlarını tamamladıktan sonra Tunç Çakır (Perküsyon/Vibrafon) ve Merve Dikerman Erk (trompet) ile session kayıtlarına girdik. Büyülü anlarla dolu unutulmaz iki sessiondı. Merve Mecaz’ın solosunu şansa bırakmak istemediği için gecenin bir yarısı kağıdı kalemi eline alıp oturup yazdı. İyi ki… Sonuç ortada. Açık Yara’nın bas kaydı için Alp Ersönmez’le çalıştık, Kemal bu parçaya bir tanbur açılışı hayal ediyordu, Özata Ayan sağolsun bir kalemde hayal ettiğimiz şeyin cümlesini kurdu. En sonunda da Can Şengün gitarıyla her şeyi noktaladı. Enstrüman kayıtları bittikten sonra efekt tasarımına girdik. Açık Yara’nın meyhane masası kaydı için Kuzguncuk’ta arkadaşlarımızı bir araya topladık. Bir tür kutlama oldu bizim için de. Sonuçta Müzik Evi, Cihan Sezer’in stüdyosu, Zound İstanbul derken üç stüdyoda bitirebildik kayıtları. Mix ve Mastering de Cem Büyükuzun tarafından yapıldı. Tam bir sene sürdü her şey. Bu süre boyunca eminim yakınımızda duran herkesin sabrını zorlamışızdır.
Ama açıkçası Kemal olmasaydı ben bestelerimi evde kaydetmeye, dostlar arasında çalıp söylemeye devam eder ederdim. Onunla dostluğumuz bir yana müzik konusundaki birliğimiz, bu projenin temeli. Ayrıca bu sürecin her adımında bizimle olan, heyecanını paylaşan, desteğini ve fikrini sakınmayan iki kişi vardı. Biri hocam/dostum/musikidaşım Haşim Polat, diğeri ise Sıla Bektaş Sayın’dır.
Şarkılar az önce de bahsettiğim gibi şu an için sadece internet üzerinden satışta ama devamı gelecek ve bir albüm halinde müzikseverlerle buluşacak mı peki? Yine bu platformlar üzerinden görüyoruz ki güzel de bir ilgi var, siz nasıl yorumlar biriktiriyorsunuz?
Evet, bu uzun soluklu ve birkaç ayağı olan bir proje. Şu aşamadan sonra, bir süre single yayınlayarak devam etmeyi planlıyoruz. Sonrasında da her şey planladığımız ve istediğimiz gibi giderse bir albüm gelecek. Bestelerin kimileri kendilerinden daha büyük bir hikayenin parçaları. Mesela “Faili Meçhul” bir üçlemenin ikinci parçası. Şarkılar bir araya geldiklerinde daha farklı bir resim oluşacak sanırım. Albüm tamamlandığında da fiziksel kopya olarak sadece plak basmayı düşünüyoruz.
Bağımsız bir sanatçıysanız dijital platformlarda sesinizi duyurmak için büyük bir enerji harcıyorsunuz. Uzay boşluğunda bir nokta olarak kalmanız çok mümkün. Biz evet, çok iyi yorumlar aldık, ama müzik ne kadar kendi mecrasına ulaştı pek emin değiliz. Her daim olduğu gibi, bu sorunun cevabını da zaman verecek herhalde.
“Mecaz” beraberinde de kliplendi, üstelik bu klibi Umur Turagay çekti, birbirinden değerli oyuncular rol aldı ve bir film fragmanı havası ile de dikkatleri üzerine çekmeyi başardı? Senaryosu, sonrası hayata geçiş süreci nasıl oldu peki, yine diğer şarkılara da klip gelecek mi?
Umur Turagay’ın uzun bir zamandır editörüyüm, kendimi bu anlamda şanslı addediyorum. Beni her zaman şaşırtan bir o kadar da heyecanlandıran ender yönetmenlerden biri. Görselliği kadar müziğe bakışı da çok özeldir. Mastering biter bitmez New York’a gitmiştim. Umur Turagay’a oradan gönderdim albümü. Şarkılar hakkında ne düşündüğünü öğrenmek istiyordum. Bir iki günlük sessizlikten sonra haberleştik. Albümü çok sevmiş ayrı, ama bir de ‘Mecaz’ ile ilgili bir fikir canlanmış kafasında. Onu heyecanlandırmayı başardığım için çok mutlu oldum. İşte o heyecan yüzlerce kişiyi bu projeye dahil etti. Hepimiz için olağanüstü bir serüvendi. Sinema ve müziğin tek vücut olduğu bir iş çıktı ortaya. Kolay bir mesele değil bu. Ayrıca bir işi yapmak için bir araya gelen herkesin ortaya çıkandan gurur ve heyecan duyması gibisi de yok. Maddi bir karşılığı olmamasına rağmen büyük bir özveri, destek ve şevkle emek verdi herkes. Özetle, yorgunluğu bol, tatmini çok bir iş Mecaz’ın müzik videosu. Parmağı değen herkese her fırsatta teşekkür ediyorum.
Sanatın tüm dallarının birbiri ile doğru beslenmesi hayatımıza güzel lezzetler katıyor ki siz sinema dünyasında kazandığınız deneyimi müzikle tamamladınız. Bu arada nasıl hassas bir denge var, özel bir çaba gerektirdi mi her şey yoksa kendi kendine mi gelişti, nasıl bir şekilde birbirinden ayırdınız / koparmadınız?
Ben bu ülkede, her türlü zorluğuna rağmen işini severek yapan bir insanım. Sinema ile uğraşırken hem işimin bir parçası olduğun için, hem de kişisel var olma biçimim olduğu için müzik hep atardamarım oldu. Ve açıkçası müzisyenliğim sinemada ne kadar işe yaradıysa, sinema da bir o kadar yaptığım müziğe yaradı. Dinlediğim her şarkının aklımda canlanan bir sahnesi vardır. Kısacası sinema ve müzik o denli birbirinden ayrılamaz iki disiplin beni için.
Her iki yolculukta da önümüzdeki günler adına peki neler olacak, nasıl sürprizler bekleyecek adınıza bizi; mesela bu şarkılarınızı ve diğerlerinizi sahnede buluşturmak istiyor musunuz dinleyicileriniz ile?
Konser için çok aceleci davranmıyoruz. Evet, sahne için çeşitli hayallerimiz var ama bunlar şarkıların canlı performansından biraz daha kapsamlı hayaller. Umarız vakti gelince becerebiliriz. Altından kalkabilirsek heyecan verici deneyimler olacak.
Dünden bugüne kimler sizin yolculuğunuzda şarkıları ile yalnız bırakmadı; hayatınızın müzikleri kimin imzasını taşıdı, özel dinleyicisi olduğunuz müzisyenler kimler? Bir gün birlikte şarkı söylemek ya da bir projenin içinde olmak istediğiniz bir müzisyen var mı?
Bu benim gibi biri için çok zor bir soru. Müzik söz konusu olduğunda o kadar iştahlı biriyim ki… Belli türlere zaafım olsa da her türlü müzikle besleniyorum. Yolun başında başımı döndüren belli başlı müzisyenler vardı elbet; Floyd, Bowie, King Crimson. Sonra Miles Davis ve Coltrane’le başlayan bir jazz dönemi geliyor ama bu esnada yine alakası olmayan binbir türe bulaşmadan edemedim. Siz hiç Nina Simone, Cure, Neşet Ertaş ve Pollini’yi arka arkaya dinleyen adam duydunuz mu? Ben öyle biriyim işte.
Birlikte müzik yapmak istediğim müzisyenlere gelince… Şarkılarımı, müzisyenlerle birlikte içinde kaybolup, yeni bir şeyler keşfedeceğimiz hikayeler olarak görüyorum. Dolayısıyla böyle bir yolculuktan keyif alacak herkesle çalışmak çok isterim.
Son yıllarda ne güzel ki özgün, bir o kadar samimi, içten geldiği gibi albümler, şarkılar, müzisyenler çalıyor kapımızı. Çeşitli kaygılardan uzak herkes daha bir mutlu sanki, siz de şarkılarınız ile böyle bizimle buluştunuz, biz de bu şekilde karşılaşmaktan dolayı çok memnun olduk. Nasıl değerlendiriyorsunuz bu halleri, nelerden sıkılmışız ya da neleri özlemişiz?
Açık konuşmak gerekirse bu kaygı diye nitelendirdiğiniz şey, sanatın pek çok dalına tebelleş olabilir ve o yaratı alanını belli ölçülerde şekillendirebilir ama müzikte -amiyane tabiri- ile yemiyor. Ursula Le Guin, ‘Çocuklar büyük miktarda çöp tüketebilirler ama plastik asla’ der. Müzikte de mesele bu. Görsel sanatlarda hatta yazında bile birtakım modalar, talepler, çağına uygun dertler işinize yön verebilir. Uzunca bir süre kalıcı olmayı da becerebilirsiniz belki ama müzikte bence bu mümkün değil. Kutsal bir tarafı var müziğin, belki de o yüzden. Özlediğimiz şey, insanın karnından çıkan şeyin kendisi. Sahtecilik, özenme, ya da başkalarının derdini kendininmiş gibi satmak bir yere kadar.
Sanatın içindeki sizi bir yana bırakırsak son olarak neler sizin dünyanızda önemli bir yerde, hayatınız nasıl bir akış içinde ve bu akışta sizi neler tamamlıyor, neler olmazsa olmazınız, neler vazgeçemediğiniz, hayatınızın diğer renkleri?
Ben ailesine ve dostlarına düşkün biriyim. Bunun dışında masal olmaz ise olmaz, yolculuk, ufuk, deniz-su, gökyüzü olmaz ise olmaz. Ama her şeyin lüks olduğu bir coğrafyada yaşıyoruz. Derdimiz çok. Ne olmaz ise olmaz diye soruyorsunuz bana, işte bu dertlere sağır kör dilsiz durmak olmaz, olamaz. Lafın özü, hayatımdaki renkleri tarif eden bu coğrafyanın bin bir çeşit dertleridir maalesef ve iyi ki…
iTunes AdresiAylin Zoi
Mecaz / Vav Müzik
Müzik Ekspres Alternatif Ruhun Gıdası








