Bir Lale Belkıs Sergisi / Düşler ve Gerçekler II

Türkiye’nin ilk milli mankeni; tiyatronun, sinemanın emektarı; müzik dünyamızda önemli şarkıların sözü, müziği, sesi. Hep ama hep merak ettiğim her daim güzel kadını: Lale Belkıs

O kadar özel bir gün yaşadım ki çok ayrı saklayacağım. Sevgili Tunca ile evinin yolunu tuttuk sergisi için, çok şaşkındım böyle bir şey beklemiyordum; kapıyı açtı ve bizi içeri aldı. Evin her köşesi anılar, resimleri, kitapları, plakları; ödülleri, bir köşede piyanosu ve karşımızda Moda manzarası. Oturduk ve kendimi tanıttık önce, sonra bir yandan telefonumdan şarkılarını açtım kısık seste, derken bir baktım söylemeye başladı bir bir şarkılarını karşımızda öyle narin, öyle asil.

En son sevgili Hakan Eren ile bahsi geçmişti ve ilk ondan haberini almıştım. Beş sene önce genç bir müzisyenle bir düetleri olmuştu: Hayat Zor. Çok sevmiştim şarkıyı ki yıllar sonra mikrofon başına geçmişti. Yeniden de üstelik şarkı söylemeye hazırdı ama piyano eşlik etsin istiyordu sadece sesine; yeni kitaplarının müjdesini de verdi. Şiirlerinin de olduğunu öğrendim ki yine o müze evinde şiir okumaları yapma fikrinden de bahsetti. Ne dese kabul dedim elbette ne isterseniz yapalım ve seve seve ben de yanınızdayım. 

Hayat beni sevdiğim tüm isimlerle bir bir yan yana getiriyor ama çok heyecanlandığım bir gerçek var ki bu değerler, bu ustalar bana çok ayrı anlamlar katıyor. Hiçbir zaman o sanata olan aşkları bitmiyor ve hayat enerjileri eksilmiyor. Oysa biz bile çok yorgun düşüyoruz, biz bile çoğu zaman pes edelim istiyoruz. Ama onlar meydan okuyorlar ve ben de her seferinde çok büyük güç alıyorum bundan.

Ayrılırken yine gelmek istiyorum izninizle diyorum. Çünkü geçen zaman su gibi akıyor ve ben daha kendisini uzun uzun o kadar çok dinlemek istiyorum ki. İmkanım olur mu bilmiyorum ama yeni bir şarkı yapmayı ve kendisinin de mesela bana eşlik etmesini bile hayal ediyorum, öylesi büyüleniyorum ve öylesi sarılmaya devam etmek istiyorum kalbine bu güzel kadının. 

Soğuk ve yağmurlu, bazı yerlerde de karlı bir İstanbul gününde içim o kadar ısınıyor ki hayata bir kere daha teşekkür ediyorum. Eve dönüş yolculuğumda “Doğduğum Ev” şarkısını açıyorum. O kadar naif, o kadar duygusal şarkılar eklemiş ki hayatımıza mesela, bundan sonrası daha bir ayrı dinleyeceğim her birini, ayrı bir yaşayacak ve hissedeceğim.  

Kadri Karahan / Editörün Notu